29.3.10

ΑΛΛΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ: Περιαρθρίτιδα


Καμιά φορά αντιμετωπίζουμε προβλήματα παράλληλα με την ινομυαλγία, όπως περιαρθρίτιδα, επικονδυλίτιδα, τενοντίτιδα... θα τα αναλύσουμε λοιπόν, για να βρούμε τρόπους να βελτιώσουμε τη γενική μας κατάσταση.

H άρθρωση του ώμου χαρακτηρίζεται σαν «άρθρωση των μαλακών μορίων»(www.physio.gr), καθώς η σταθερότητα της εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τους μύες και τους συνδέσμους της περιοχής. Μόνο το 25% έως 30% της κεφαλής του βραχιονίου οστού έρχεται σε επαφή με την ωμογλήνη. H άρθρωση του ώμου σχηματίζεται από τρία οστά. Την ωμοπλάτη, το βραχιόνιο και την κλείδα. Οι τένοντες τεσσάρων μυών σχηματίζουν το πέταλο των στροφέων μυών (rotator cuff). Αυτοί οι μύες είναι ο υπερακάνθιος, ο υπακάνθιος, ο ελάσσων στρογγύλος και ο υποπλάτιος. Οι τένοντες ενώνουν τους μύες με τα οστά. Οι μύες μετακινούν τα οστά μέσο των τενόντων. Το πέταλο των στροφέων μυών, ενώνει την ωμοπλάτη με το βραχιόνιο οστό, ενώ συμμετέχει στην ανύψωση και στροφή του χεριού. Καθώς το χέρι σηκώνεται το πέταλο αυτό σταθεροποιεί την κεφαλή του βραχιονίου με την ωμογλήνη (την αρθρική επιφάνεια της ωμοπλάτης). Το τμήμα της ωμοπλάτης πάνω από την άρθρωση του ώμου λέγεται ακρώμιο. Μεταξύ του ακρωμίου και του τένοντα υπάρχει ο θύλακος. Αυτός είναι ένας λιπαντικός σάκος που προστατεύει τους μύες και τους τένοντες στην διάρκεια της κίνησης, ελαχιστοποιώντας τις τριβές. Την άρθρωση συγκρατούν η κλείδα όπου αρθρώνεται με το ακρώμιο (οστέινη προεξοχή στο άνω μέρος της ωμοπλάτης, ακριβώς πάνω από την ωμογλήνη) και με το άνω μέρος του στέρνου, καθώς και οι τένοντες των μυών της περιοχής.
Πέρα από το γεγονός ότι η άρθρωση του ώμου πρέπει να είναι λειτουργική, πρέπει να προσφέρει την απαραίτητη σταθερότητα για την λειτουργικότητα ολοκλήρου του χεριού. Αυτός ο ρόλος την κάνει επιρρεπή σε τραυματισμούς. Τις περισσότερες φορές ο πόνος στην περιοχή του ώμου είναι αποτέλεσμα τραυματισμού ή υπερκόπωσης του θύλακα, των μυών, των τενόντων και των συνδέσμων της περιοχής.

Αναλυτικά:
  • ΤΕΝΟΝΤΙΤΙΔΑ – φθορά από μικροτραυματισμό στους τένοντες της περιοχής, αποτέλεσμα έντονης δραστηριότητας ή επαναλαμβανόμενης λανθασμένης κίνησης της άρθρωσης.
  • ΘΥΛΑΚΙΤΙΔΑ – φλεγμονή του αρθρικού θύλακα της άρθρωσης που συνοδεύεται από οίδημα. Συνήθως λόγω υπερκόπωσης της περιοχής.
  • ΑΡΘΡΙΤΙΔΑ – εκφυλιστικές αλλοιώσεις στον αρθρικό χόνδρο των αρθρικών επιφανειών.
  • ΕΞΑΡΘΡΩΣΗ – αλλαγή στη διάταξη της άρθρωσης ως αποτέλεσμα βίαιου τραυματισμού της άρθρωσης.
  • TRIGGER POINTS ή ΣΗΜΕΙΑ ΠΥΡΟΔΟΤΗΣΗΣ ΠΟΝΟΥ-  μικροτραυματισμός των μυών μπορεί να προκαλέσει τη δημιουργία trigger point, δηλαδή επώδυνων σημείων που που μπορούν να προβάλλουν πόνο σε διάφορες περιοχές του χεριού μακριά από το σημείο τραυματισμού.
  • AΥΧΕΝΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ – ο πόνος είναι αποτέλεσμα φλεγμονής νεύρου (ριζίτιδα) από την Αυχενική Μοίρα της σπονδυλικής στήλης.
  • ΟΛΙΚΗ ΡΗΞΗ ΤΕΝΟΝΤΩΝ 
  • Σε σπάνιες περιπτώσεις η αιτία του πόνου μπορεί να οφείλεται σε νεοπλασία ή άλλες παθολογικές αιτίες.
  • Η ασβεστοποιός περιαρθρίτιδα (όπως ορίζεται από το Ελληνικό 'Ιδρυμα Ρευματολογικών Ερευνών) χαρακτηρίζεται από εναπόθεση αλάτων ασβεστίου, συνήθως υδροξυαπατίτη, σε περιαρθρικούς ιστούς και κυρίως στους τένοντες κοντά στα σημεία που προσκολλώνται πάνω στα οστά. Η εναπόθεση αλάτων ασβεστίου μπορεί να είναι διάχυτη ή να συσσωρεύεται σε ένα σημείο, οπότε είναι ακτινολογικά ορατή. Οι συνηθέστερες θέσεις εμφάνισης ασβεστοποιού περιαρθρίτιδας είναι η άρθρωση του ώμου, του ισχίου και της βάσης του μεγάλου δακτύλου του ποδιού. Οι περιαρθρικές εναποθέσεις αλάτων ασβεστίου είναι συχνά ασυμπτωματικές. Ωστόσο σε ορισμένες περιπτώσεις κρύσταλλοι ασβεστίου αποσπώνται από τις εναποθέσεις, εισέρχονται σε παρακείμενο ορογόνο θύλακο και προκαλούν έντονη τοπική φλεγμονή που εκδηλώνεται με πολύ ισχυρό πόνο, διόγκωση, θερμότητα και έντονη τοπική ευαισθησία στην πίεση. Τα συμπτώματα είναι ανάλογα της βασικής αιτίας του προβλήματος. Πόνος που πιθανόν να έχει υφέσεις και εξάρσεις, να μεταβάλλεται ή να είναι συνεχής, να ακτινοβολεί σε ολόκληρο το χέρι, ή να γίνεται αντιληπτός στην διάρκεια συγκεκριμένων κινήσεων ή κατά την νυκτερινή ανάπαυση. Περιορισμός της κίνησης που μπορεί να καταλήξει σε «Σύνδρομο Παγωμένου Ώμου». Αστάθεια της άρθρωσης. Οίδημα στην οξεία φάση. Μυϊκή αδυναμία
Οι πρώτες βοήθειες περιλαμβάνουν τα εξής:
1. Σταματάμε την δραστηριότητα που προκάλεσε τον πόνο.
2. Εφαρμόζουμε πάγο στην περιοχή (ΟΧΙ ζέστά επιθέματα).
3. Περιορίζουμε τις δραστηριότητες (ΟΧΙ ακινησία).
4. Αν ο πόνος συνεχιστεί πέρα των τεσσάρων ή πέντε ημερών και συνοδεύεται από αδυναμία να χρησιμοποιούμε το χέρι τότε πρέπει να επισκεφθούμε τον ιατρό.

Διάγνωση
Λόγω της πολυπλοκότητας της άρθρωσης, αλλά και των πολλών πιθανών αιτιών που μπορούν να προκαλέσουν τον πόνο, η αξιολόγηση του προβλήματος, η κατανόηση του μηχανισμού που προκάλεσε το πρόβλημα και η προοπτική για αποκατάσταση είναι μια σύνθετη διαδικασία.


Περιλαμβάνει την κλινική αξιολόγηση του ασθενή, δηλαδή τον έλεγχο του εύρους κίνησης της άρθρωσης, τον έλεγχο της μυϊκής ισχύος, την νευρολογική εξέταση (αισθητικότητα – αντανακλαστικά), την ψηλάφηση, με σκοπό να αναπαράγουμε τον πόνο και διάφορες άλλες δοκιμασίες. Επιστρατεύονται διαγνωστικές μέθοδοι όπως είναι η απλή ακτινογραφία, η αξονική ή η μαγνητική τομογραφία, το Ηλεκτρομυογράφημα κ.α.. Στην συνέχεια σύμφωνα με τα ευρήματα σχεδιάζουμε την θεραπεία σύμφωνα με τις ατομικές ανάγκες του ασθενή.


Θεραπεία
Η θεραπεία μπορεί να περιλαμβάνει:
  • Φαρμακευτική αγωγή.
  • Laser Χαμηλής Ισχύος.
  • Θεραπευτικό Υπέρηχο.
  • Ιοντοφόρεση με χρήση αντιφλεγμονώδους ή κορτιζονούχου φάρμακου. Εδώ πρέπει να προσέξουμε ότι η ιοντοφόρεση ή η έγχυση με κορτιζονούχο φάρμακο αντενδείκνυται σε συνδυασμό με Laser Χαμηλής Ισχύος, καθώς μπορεί να προκαλέσει επιδείνωση των συμπτωμάτων.
  • Απελευθέρωση των trigger points με την ισχαιμική πίεση ή την τεχνική της στεγνής βελόνας πάντα σε συνδυασμό με διατάσεις.
  • Κινητοποίηση της άρθρωσης (mobilization), στα όρια του πόνου, με στόχο την αύξηση του εύρους κίνησης.
  • Μυϊκή ισχυροποίηση.
  • Σε περίπτωση «Συνδρόμου του παγωμένου ώμου», θεωρείται απαραίτητο η χρήση του μηχανήματος CPM (Παθητικής κινητοποίησης του Ώμου).
  • Όταν υπάρχει αστάθεια του ώμου απαιτείται ειδική επίδεση του ώμου (Shoulder taping) και ειδικό πρόγραμμα αποκατάστασης που να περιλαμβάνει επανεκπαίδευση με Biofeedback.
  • Ασκήσεις Ιδιοδεκτικότητας.
  • Χειρουργική αποκατάσταση, σε περίπτωση αποτυχίας της συντηρητικής αντιμετώπισης
  • Ρεφλεξολογία
Πρόληψη .. βλ. ασκήσεις εδώ



24.3.10

ΑΛΛΕΣ ΠΑΘΗΣΕΙΣ: Θυρεοειδής / Hashimoto / Υποθυρεοειδισμός


Θυρεοειδίτιδα του Χασιμότο

Μια νέα και συχνή διαταραχή του θυρεοειδούς αδένα έχει εμφανισθεί τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα στις γυναίκες. Το όνομα αυτής: αντισώματα του θυρεοειδούς ή αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα. Σύμφωνα μάλιστα με πανεπιστημιακές μελέτες, αυτή είναι σήμερα η συχνότερη αιτία για την οποία οι Έλληνες αναπτύσσουν βρογχοκήλη στον θυρεοειδή- και όχι η έλλειψη ιωδίου, όπως παλιά.

Παράλληλα, οι παθήσεις αυτού του ευαίσθητου αδένα, οι οποίες επηρεάζουν όλη τη λειτουργία του οργανισμού μας, φαίνεται να έχουν πάρει τη μορφή «επιδημίας», ιδίως στον γυναικείο πληθυσμό. Ολοένα και περισσότερες σύγχρονες γυναίκες ξεκινούν πια την ημέρα τους με το «χαπάκι για τον θυρεοειδή». «Οι παθήσεις του θυρεοειδούς είναι συχνές στον γενικό πληθυσμό και ιδιαίτερα στις γυναίκες», λέει η ενδοκρινολόγος, αναπληρώτρια καθηγήτρια του Πανεπιστημίου Αθηνών κ. Μαρία Αλεβιζάκη. «Τα διαγνωστικά μέσα που έχουμε σήμερα στα χέρια μας είναι πολλά και πιθανολογούμε ότι αυτός είναι ο κυριότερος λόγος που φαινομενικά εμφανίζουν αύξηση οι παθήσεις του θυρεοειδούς».


Οι πιο συχνές διαταραχές :
Οι συνηθέστερες παθήσεις του θυρεοειδούς αφορούν το μέγεθός του και τη μορφολογία του. «Για παράδειγμα, μια συχνή διαταραχή είναι η βρογχοκήλη, που σημαίνει διόγκωση του θυρεοειδούς και αποτελεί προσαρμογή σε κάποιο έλλειμμα στη σύνθεση των ορμονών», εξηγεί η κ. Αλεβιζάκη.
«Μια άλλη, επίσης συχνή, διαταραχή είναι η παρουσία όζων, συνέπεια της χρόνιας υπερπλασίας και βρίσκονται σχεδόν πάντα σε βρογχοκήλες που επιμένουν για πολλά χρόνια. Η άλλη κατηγορία διαταραχών αφορά τη λειτουργία του, μπορεί δηλαδή να έχουμε αυξημένη λειτουργία (υπερθυρεοειδισμός) ή ελαττωμένη λειτουργία (υποθυρεοειδισμός)».


Μια νέα διαταραχή, όμως, ήρθε να προστεθεί στη γνωστή γκάμα. «Τα τελευταία χρόνια έχει παρουσιαστεί μια άλλη συχνή διαταραχή του θυρεοειδούς, που δεν είμαστε ακόμη εντελώς σίγουροι αν εμφανίζει πραγματική αύξηση στη συχνότητά της ή είναι θέμα των περισσότερων εργαστηριακών μέσων που έχουμε τώρα στα χέρια μας και μπορούμε έτσι να τη διαπιστώνουμε πιο εύκολα», μας πληροφορεί η κ. Αλεβιζάκη. «Πρόκειται για τα αντισώματα του θυρεοειδούς, τα οποία είναι ουσίες που κυκλοφορούν στο αίμα μας, μετρώνται με τις εργαστηριακές εξετάσεις που γίνονται για τον έλεγχο του θυρεοειδούς και αποτελούν μια συχνή αιτία παραπομπής των ασθενών στον ενδοκρινολόγο γιατρό».


Τι είναι τα αντισώματα του θυρεοειδούς :  Τα αντισώματα είναι ουσίες που παράγουν εξειδικευμένα κύτταρα του οργανισμού μας, συνήθως ως άμυνα εναντίον βλαπτικών παραγόντων του περιβάλλοντος που εισέρχονται στον οργανισμό μας. Οι παράγοντες αυτοί του περιβάλλοντος είναι συνήθως μικρόβια, ιοί και συστατικά των μικροβίων και των ιών και τα αντισώματα που δημιουργούνται έχουν σκοπό να τα καταπολεμήσουν. Τα προστατευτικά αυτά αντισώματα εξακολουθούν να παράγονται για αρκετά χρόνια μετά την επαφή με τον ξένο οργανισμό. «Τα κύτταρα, όμως, του οργανισμού που είναι «εντεταλμένα» να φτιάχνουν αντισώματα για τους ξένους βλαπτικούς παράγοντες, μπορούν μερικές φορές να ΄΄ξεγελαστούν΄΄ και να φτιάξουν αντισώματα εναντίον κυττάρων του ίδιου του οργανισμού», περιγράφει η κ. Αλεβιζάκη.
«Τα αντισώματα αυτά τα ονομάζουμε αυτοαντισώματα και η παρουσία τους στον οργανισμό μπορεί να είναι από αθώα μέχρι σημαντική για την υγεία μας, ανάλογα με τα κύτταρα εναντίον των οποίων δημιουργούνται. Ένα είδος κυττάρων του οργανισμού, για το οποίο φαίνεται ότι δημιουργούνται συχνά τέτοια αυτοαντισώματα, είναι τα κύτταρα του θυρεοειδούς. Όταν αυτά δημιουργηθούν, αναπτύσσεται μια πάθηση, που ονομάζεται αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα».  
Μερικές φορές, οι επιστήμονες αναφέρουν την πάθηση αυτή ως θυρεοειδίτιδα Ηashimoto, από το όνομα ενός Ιάπωνα χειρουργού-ερευνητή, ο οποίος περιέγραψε μια μορφή της πάθησης αυτής με ιδιαίτερα διογκωμένο θυρεοειδή και πολλές διηθήσεις από λεμφοκύτταρα.


Τι τα δημιουργεί:
Για ποιον λόγο δημιουργούνται τα αντισώματα του θυρεοειδούς σε ορισμένους ανθρώπους;
«Δεν υπάρχει τελική απάντηση στο ερώτημα αυτό, παρόλο που αρκετοί ερευνητές στον κόσμο προσπαθούν να το διαλευκάνουν», απαντά η κ. Αλεβιζάκη. «Το βέβαιο είναι ότι την ανάπτυξη των αντισωμάτων την ευνοεί ένας συνδυασμός παραγόντων, οι οποίοι είναι τα γονίδια προδιάθεσης και κάποιοι παράγοντες από το περιβάλλον».


Γονίδια προδιάθεσης:
Ελάχιστα είναι γνωστά για το ποια ακριβώς είναι τα γονίδια που προδιαθέτουν για την πάθηση αυτή. Οι πληροφορίες προέρχονται περισσότερο από τις μελέτες των οικογενειών που έχουν τέτοια προδιάθεση και όπου ανευρίσκονται περισσότερα άτομα από την ίδια οικογένεια να παρουσιάζουν αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα και μεγαλύτερη συχνότητα από όση στον γενικό πληθυσμό. Αντίστοιχες πληροφορίες υπάρχουν και από τις μελέτες των διδύμων αδελφών, οι οποίες δείχνουν ότι οι πανομοιότυποι δίδυμοι έχουν πιο συχνά και οι δυο αντισώματα για τον θυρεοειδή, σε σχέση με τους μη πανομοιότυπους διδύμους.
Παράγοντες από το περιβάλλον:
Η μόνη επίσημα αναγνωρισμένη αιτία είναι η αυξημένη πρόσληψη ιωδίου σε υπερβολικά ποσά, η οποία μπορεί να συνοδεύεται από αύξηση της αυτοανοσίας. Σε όλα τα μέρη του κόσμου που έχουν γίνει τέτοιες μελέτες, η επίπτωση των αντισωμάτων είναι μεγαλύτερη στις περιοχές με επάρκεια ιωδίου και σπανιότερη στις περιοχές με έλλειψη ιωδίου. Η χώρα μας ανήκει σήμερα στις χώρες με επάρκεια ιωδίου και δεν αποκλείεται να είναι αυτή μια αιτία που έχουμε και εμείς σημαντική επίπτωση αυτής της διαταραχής.
«Άλλη αιτία του περιβάλλοντος που έχει διερευνηθεί είναι η έκθεση σε ιοντίζουσες ακτινοβολίες», επισημαίνει η κ. Αλεβιζάκη. «Έχουν γίνει μελέτες και σε άτομα που εργάζονται κοντά σε πηγές ακτινοβολίας και ενδεχομένως εκτίθενται χρονίως σε μικρές δόσεις, καθώς και σε άτομα που εκτέθηκαν σε μεγάλες δόσεις, π.χ. σε ατομική βόμβα ( όπως στο Ναγκασάκι) ή σε πυρηνικά ατυχήματα (όπως το Τσερνόμπιλ). Μερικές από αυτές τις μελέτες έδειξαν μια αύξηση της επίπτωσης των αντισωμάτων του θυρεοειδούς, αλλά αυτή η αύξηση δεν βρέθηκε σε όλες τις μελέτες».


Το συνολικό συμπέρασμα των μελετών αυτών είναι ότι πιθανότατα η έκθεση σε ακτινοβολία μπορεί να προκαλέσει μικρή αύξηση των αντισωμάτων, μέσω ενδεχομένως καταστροφής θυρεοειδικών κυττάρων και ελευθέρωσης εσωτερικών αντιγόνων. Φαίνεται, όμως, ότι αυτό συμβαίνει κυρίως σε άτομα με έλλειψη ιωδίου και περισσότερο στις γυναίκες σε σχέση με τους άνδρες. «Ένας άλλος παράγοντας του περιβάλλοντος που διερευνούμε τώρα στην Ερευνητική Ενδοκρινολογική Μονάδα του Πανεπιστημίου Αθηνών, στο Ευγενίδειο Θεραπευτήριο, είναι ο ρόλος που παίζει η διατροφή μας στην ανάπτυξη αυτών των αντισωμάτων, καθώς και ο ρόλος διαφόρων ιχνοστοιχείων σημαντικών για τον θυρεοειδή, όπως είναι το σελήνιο», προσθέτει η καθηγήτρια. Αρκετές μελέτες έχουν διερευνήσει τον ρόλο του στρες της καθημερινής ζωής στην ανάπτυξη των αντισωμάτων αυτών. Οι μελέτες δεν έχουν αποδείξει σημαντικό ρόλο του παράγοντα αυτού παρά μόνο για τον υπερθυρεοειδισμό. Το ίδιο ισχύει για το κάπνισμα.


Πότε πρέπει να μετρώνται τα αντισώματα: 
«Δεν πρέπει τα αντισώματα να μετρώνται ως εξέταση ρουτίνας και δεν πρέπει να μας τρομάζουν αν τα βρούμε σε τυχαίο έλεγχο», διευκρινίζει η κ. Αλεβιζάκη.
«Επειδή η παρουσία αυτών των αυτοαντισωμάτων παρουσιάζει σημαντική οικογενειακή επίπτωση, ενδεχομένως θα πρέπει να μετρώνται σε άτομα που ανήκουν σε οικογένειες στις οποίες έχουμε ήδη κάποια πάθηση του θυρεοειδούς, για να αναγνωριστεί η πιθανή προδιάθεση για αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα. Αν τα αντισώματα του θυρεοειδούς βρεθούν θετικά, τότε θα πρέπει να συμβουλεύονται τον ειδικό ενδοκρινολόγο που θα τα αξιολογήσει και να τα επανεξετάζουν κάθε χρόνο».
Τονίζεται ότι τα αντισώματα του θυροειδούς δεν προκαλούν κανένα εμφανές σύμπτωμα. Υποθυρεοειδισμός από αυτοαντισώματα : Ποια είναι η πραγματική σημασία των αντισωμάτων του θυρεοειδούς για την υγεία μας «Τα αντισώματα αυτά ερεθίζουν τον θυρεοειδή, ο οποίος συχνά διογκώνεται, κάνει δηλαδή βρογχοκήλη», λέει η κ. Αλεβιζάκη.


«Σύμφωνα με μελέτες της Μονάδας μας, η πιο συχνή αιτία που οι Έλληνες παρουσιάζουν βρογχοκήλη σήμερα είναι αυτά τα αυτοαντισώματα και όχι η έλλειψη ιωδίου, που ήταν συχνή αιτία βρογχοκήλης τα παλιότερα χρόνια. Εκτός από τη διόγκωση που προκαλούν, τα αντισώματα αυτά μπορεί να είναι και τοξικά για τον θυρεοειδή, δηλαδή να τον καταστρέφουν και να προκαλούν έτσι υποθυρεοειδισμό. Αν αυτό συμβεί, χορηγείται θεραπεία με θυροξίνη και η διαταραχή αποκαθίσταται εντελώς». Το συνηθέστερο όμως στην αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα είναι τα αντισώματα αυτά απλώς να προδιαθέτουν για υπολειτουργία του αδένα, η οποία μπορεί να συμβεί σε κάποιο μετέπειτα χρόνο. Η μετάπτωση σε υποθυρεοειδισμό γίνεται συνήθως με βραδείς ρυθμούς. Πολλές φορές τα αντισώματα μπορεί να παραμένουν θετικά επί σειρά ετών και το άτομο αυτό να μην αναπτύξει ενδεχομένως υποθυρεοειδισμό ποτέ στη διάρκεια της ζωής του. Η παρουσία των αντισωμάτων μπορεί να συνοδεύει και άλλη διαταραχή, την υπερλειτουργία του θυρεοειδούς, η οποία είναι πιο σπάνια από τον υποθυρεοειδισμό.

Τι κάνει ο θυρεοειδής αδένας : 
Ο θυρεοειδής είναι σημαντικός ενδοκρινής αδένας που ρυθμίζει τις καύσεις και τον μεταβολισμό στον οργανισμό μας. Βρίσκεται στο μπρος τμήμα του τραχήλου μας και έχει σχήμα θυρεού. Οι ορμόνες τις οποίες παράγει, η θυροξίνη (Τ4) και η τριιωδοθυρονίνη (Τ3), μεταφέρονται με την κυκλοφορία του αίματος σε όλα τα κύτταρα του οργανισμού, όπου ρυθμίζουν διάφορες σημαντικές κυτταρικές λειτουργίες. Μεταξύ αυτών και την κατανάλωση ενέργειας στους ιστούς.
Πηγή : ΤΑ ΝΕΑ Ένθετο Υγεία22-2-2007, Ρεπορτάζ: Μαίρη Κατσανοπούλου  

Υποθυρεοειδισμός

Ένας από τους ενδοκρινείς αδένες του ανθρώπινου σώματος είναι ο θυρεοειδής αδένας. Λειτουργία του σημαντικού αυτού οργάνου, αποτελεί η παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών οι οποίες είναι απαραίτητες για την φυσιολογική αύξηση, ανάπτυξη, τη ρύθμιση των μεταβολικών διεργασιών του οργανισμού για την εύρυθμη λειτουργία όλων των συστημάτων. Η ανεπάρκεια των θυρεοειδικών ορμονών στο αίμα έχει σαν αποτέλεσμα την πρόκληση του κλινικού συνδρόμου που λέγεται υποθυρεοειδισμός. Η ανεπάρκεια αυτή στην ενδομήτρια ζωή και τη νεογνική ηλικία έχει δυσμενή επίπτωση στην ωρίμανση του εγκεφάλου και στη σωματική αύξηση και ανάπτυξη. Στην παιδική ηλικία παρατηρείται καθυστέρηση σωματικής αύξησης, ενώ στους ενήλικες εκδηλώνεται ως γενική επιβράδυνση των ζωτικών λειτουργιών. Η πλειοψηφία των περιπτώσεων υποθυρεοειδισμού οφείλεται στη χρόνια θυρεοειδίτιδα (Hashimoto) η οποία αποτελεί μια βραδέως εξελισσόμενη αυτοάνοση πάθηση του θυρεοειδούς. Στην πάθηση αυτή υπάρχει συνεχής αντικατάσταση του υγιούς παρεγχύματος από λεμφοκύτταρα και ινώδη ιστό. Περισσότεροι από 90% των ασθενών με χρόνια αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα έχουν υψηλό τίτλο αντιθυρεοειδικών αντισωμάτων. Μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε ηλικία αλλά συχνότερα προσβάλλει γυναίκες μέσης ηλικίας. Οι ασθενείς πολύ πιθανόν να έχουν ατομικό ή οικογενειακό ιστορικό άλλων αυτοάνοσων νοσημάτων όπως λεύκη, αλωπεκία, σακχαρώδη διαβήτη, επινεφριδιακή ανεπάρκεια, υποπαραθυρεοειδισμό, μυασθένεια Gravis, κακοήθη αναιμία. Η θυρεοειδίτιδα Hashimoto αρχικά συνήθως εμφανίζεται με διόγκωση του θυρεοειδή (βρογχοκήλη) ασυμπτωματική, χωρίς κλινική ή βιοχημική εικόνα υποθυρεοειδισμού ή με ήπιο υποθυρεοειδισμό.

Πριν από τον εμπλουτισμό του αλατιού με ιώδιο, η ιωδοπενία αποτελούσε πολύ συχνό αίτιο υποθυρεοειδισμού. Αλλά και η υπερβολική λήψη ιωδίου παρεμποδίζει την σύνθεση των θυρεοειδικών ορμονών προκαλώντας υποθυρεοειδισμό όχι σε υγιείς ανθρώπους χωρίς θυρεοειδοπάθεια άλλα σε ασθενείς με κάποια παθολογία στον θυρεοειδή. Πηγή υπερβολικής λήψης ιωδίου μπορεί να είναι διάφορα συμπληρώματα διατροφής, φαρμακευτικά σκευάσματα (Betadine), σκιαγραφικές ουσίες. Υποθυρεοειδισμός μπορεί να εμφανισθεί λόγω χορήγησης αντιθυρεοειδικών φαρμάκων που χρησιμοποιούνται στη θεραπεία του υπέρθυρεοειδισμού.


Αλλα φάρμακα είναι το λίθιο, η αμιοδαρόνη, ιντερφερόνη-α. ‘Ελεγχος με μέτρηση της TSH κάθε 6 με 12 μήνες πρέπει να γίνεται σε ασθενείς που παίρνουν αυτά τα φάρμακα. Επίσης η ταυτόχρονη λήψη φαρμάκων που επηρεάζουν την απορρόφηση της θυροξίνης σε ασθενείς υπό θεραπεία με θυροξίνη μπορεί να οδηγήσει σε υποθυρεοειδισμό. Παροδικός υποθυρεοειδισμός παρατηρείται κατά την εξέλιξη της υποξείας θυρεοειδίτιδας και της θυρεοειδίτιδας μετά τον τοκετό. Πολύ πιο σπάνια αίτια υποθυρεοειδισμού αποτελούν υποφυσιακή ή υποθαλαμική ανεπάρκεια, γενετικές διαταραχές στη σύνθεση των θυρεοειδικών ορμονών, αντίσταση στη δράση των θυρεοειδικών ορμονών. Η εγκατάσταση της κλινικής εικόνας είναι βραδεία και κατά κανόνα χρειάζεται μεγάλο χρονικό διάστημα προκειμένου να αναπτυχθεί όλο το κλινικό φάσμα.

Στους ενήλικες αρχικά εκδηλώνεται με μη ειδικά συμπτώματα, όπως λήθαργο, κόπωση, οίδημα προσώπου. Με την πάροδο των μηνών, τα συμπτώματα επιτείνονται και ασθενής παραπονείται για βράγχος φωνής , ξηρότητα δέρματος, αίσθημα αδικαιολόγητου ψύχους, βαρηκοία, υπνηλία, δυσκοιλιότητα, μικρή αύξηση του σωματικού βάρους, διαταραχές του κύκλου, δυσχέρεια συγκέντρωσης. Η κατάσταση επιδεινώνεται συνεχώς χωρίς θεραπεία και εξελίσσεται μέχρι μυξοιδηματικού κώματος. Η έλλειψη των θυρεοειδικών ορμονών μπορεί να εκδηλωθεί από τα επί μέρους συστήματα ως εξής:
  • Δέρμα- Παρουσιάζεται κρύο, ωχρό, ξηρό και τραχύ με υπερκεράτωση. Οι τρίχες και τα νύχια είναι εύθρυπτα. Μειωμένη εφίδρωση 
  • Καρδιαγγειακό σύστημα- Βραδυκαρδία με μείωση της συσταλτικότητας της καρδιάς που επιβαρύνουν σημαντικά τυχόν συνυπάρχουσα καρδιοπάθεια.
  • Αναπνευστικό- Επιπόλαιες και βραδείες αναπνοές.
  • Γαστρεντερικό- Μειωμένη κινητικότητα του εντέρου με αποτέλεσμα τη δυσκοιλιότητα.
  • Αίμα- Αναιμία.
  • Κεντρικό νευρικό σύστημα- Βραδυψυχισμός, νωθρότητα αντιδράσεων, αδυναμία συγκέντρωσης, έλλειψη ψυχικής διάθεσης, υπνηλία, κατάθλιψη, ψυχωσικές αντιδράσεις.
  • Μυικό- Σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα που εκδηλώνεται με αιμωδίες και παραισθησίες στα άκρα χέρια. Βραδύτητα της σύσπασης και χάλασης των μυών. Ο ασθενής παραπονείται για διάχυτους πόνους, μυικές κράμπες.
  • Αναπαραγωγικό- Ολιγομηνόρροια ή αμηνόρροια ή μηνορραγίες.
Η διάγνωση γίνεται με βάση τη μέτρηση των επιπέδων των θυρεοειδικών ορμονών και της θυρεοειδοτρόπου ορμόνης (TSH).Οι θυρεοειδικές ορμόνες είναι χαμηλές σε όλες τις μορφές του υποθυρεοειδισμού. Η TSH είναι αυξημένη στον πρωτοπαθή υποθυρεοειδισμό(παθολογία στον θυρεοειδή) και χαμηλή στο δευτεροπαθή και τριτοπαθή υποθυρεοειδισμό(υποφυσιακή ή υποθαλαμική νόσο αντίστοιχα). Απαιτείται θεραπεία υποκτάστασης με θυροξίνη και στόχος είναι η αποκατάσταση και διατήρηση ευθυρεοειδισμού με τιμές FT4 και TSH στο ευθυρεοειδικό τους εύρος. Οι ασθενείς παρουσιάζουν κλινική βελτίωση δύο βδομάδες μετά την έναρξη της θεραπείας με πλήρη ανάρρωση σε λίγους μήνες. Επαναξιολόγηση του ασθενούς και μέτρηση της T4 και TSH πρέπει να γίνεται μετά από τρεις με έξι βδομάδες και αναλόγως ρύθμιση της δόσης.


9.3.10

Η ινομυαλγία συχνά δε διαγιγνώσκεται στις έγκυες γυναίκες

Πηγή:Temple University
Οι έγκυες γυναίκες με Ινομυαλγία (FM) αντιμετωπίζουν έντονο πόνο, κόπωση και ψυχολογική ένταση, συμπτώματα που συχνά διαγιγνώσκονται λάθος /ή αντιμετωπίζονται ως λιγότερα σοβαρά, ως κανονικό μέρος της εγκυμοσύνης, σύμφωνα με μια πειραματική μελέτη από τη Karen M. Schaefer, D.N.Sc., R.N., Επίκουρος Καθηγητής Νοσηλευτικής στο Κολλέγιο Επαγγελμάτων Υγείας, του Πανεπιστημίου Temple. Η έρευνά της, η πρώτη που εξέτασε τον αντίκτυπο της εγκυμοσύνης στις γυναίκες με ΙΝΜ, παρουσιάστηκε στην Συνέδριο Υγείας, 2006, από την Association of Women's Health, Obstetrics and Neonatal Nurses στη Βαλτιμόρη. 

Η ινομυαλγία είναι μια χρόνια πάθηση που απαντάται περισσότερο στις γυναίκες και προκαλεί πόνο στους μυς και τους μαλακούς ιστούς του σώματος. Πολλοί πάσχοντες αισθάνονται αδύναμοι από κόπωση και η κατάσταση, στην χειρότερη περίπτωση, μπορεί να οδηγήσει σε αναπηρία.
"Μέχρι τώρα, υπήρχαν μόνο ανεπίσημα στοιχεία που υποδηλώνουν ότι οι γυναίκες με FM περνάνε πολύ δύσκολα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης», δήλωσε η Schaefer. "Αυτά τα δεδομένα είναι το πρώτο βήμα για τη συγκέντρωση αποδεικτικών στοιχείων για τις συνέπειες της ΙΝΜς στη συγκεκριμένη ομάδα γυναικών και ελπίζουμε ότι θα βοηθήσει να βρεθούν τρόποι για τη μείωση των επιπτώσεων της ινομυαλγίας κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης". 

Για τη μελέτη αυτή, η Schaefer συγκέντρωσε έγκυες γυναίκες με και χωρίς ινομυαλγία, μέσω μιας ανακοίνωσης στο Διαδίκτυο. Τα άτομα στη μελέτη αυτή, ήταν μεταξύ των ηλικιών 29 και 31, στο τρίτο τρίμηνο τους, χωρίς ιστορικό θνησιγένειας και χρόνιων ασθενειών, πέρα από ινομυαλγία. Στις γυναίκες αυτές είχε αποσταλεί ένα ερωτηματολόγιο σχετικά με κόπωση, πόνο και την ικανότητα να λειτουργήσουν στην καθημερινότητα. Μια δημογραφική μορφή χρησιμοποιήθηκε επίσης για να αξιολογήσει τον αριθμό επίπονων περιοχών στο σώμα καθώς επίσης και την ηλικία, την οικογενειακή κατάσταση, την εκπαίδευση, τις ώρες που κοιμήθηκαν και χρήση όποιων φαρμάκων.

Τα αποτελέσματα αποκάλυψαν ότι οι έγκυες γυναίκες με ΙΝΜ δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στην καθημερινότητα, ήταν πιό δύσκαμπτες και κουρασμένες, και βίωναν πόνο σε πολύ περισσότερα σημεία στο σώμα τους από τις γυναίκες χωρίς ινομυαλγία. "Οι περισσότερες γυναίκες με ινομυαλγία ταλαιπωρούνται μέχρι να τους γίνει η σωστή διάγνωση, πόσο μάλλον μετά τη διάγνωση, προσπαθώντας να βρουν που πρέπει να απευθυνθούν για βοήθεια. Πρέπει λοιπόν, να αρχίσουμε να εξετάζουμε το πώς η ΙΝΜ επηρεάζει όλους τους τομείς της ζωής αυτών των γυναικών και να βρούμε τρόπους να προσφέρουμε στήριξη και βοήθεια".
Η έρευνα της Schaefer, εστιάζει σε γυναίκες με χρόνιες ασθένειες (Ινομυαλγία, Λύκος, Καρκίνος των ωοθηκών ) επεκτείνει τη μελέτη της για να περιλάβει μια μεγαλύτερη ομάδα θεμάτων.

RXPGnews.com, Ιούλιος 2006

Τα άτομα με ινομυαλγία έχουν φλεγμονή του εγκεφάλου

ΝΕΑ ΕΡΕΥΝΑ  (25-9-2018)  Karolinska Institutet  Οι αιτίες της δυσκολίας στη θεραπεία του συνδρόμου πόνου ινομυαλγία είναι σε μεγάλο βαθ...