26.11.09

ΚΡΟΤΑΘΟΓΝΑΦΙΚΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ

Αναλύοντας τις παρενέργειες του κροταφογναθικού συνδρόμου που ταλαιπωρεί 3 στους 4 ενήλικες. Όπως δημοσίευσαν ΤΑ ΝΕΑ στις 19-2-2009, η ρίζα των πονοκεφάλων βρίσκεται στη γνάθο. Ο ένας ασθενής παρουσιάζει ημικρανίες, ο άλλος νιώθει τα αυτιά του να βουίζουν, ο τρίτος «ακούει» τη γνάθο του να τρίζει και να «κλειδώνει», ο τέταρτος πονάει στα πλάγια του προσώπου του και νιώθει τον πόνο να αντανακλά μέχρι τον αυχένα του... Όλοι είναι πιθανό να πάσχουν από κάτι απίστευτα συχνό αλλά άγνωστο στον πολύ κόσμο, το κροταφογναθικό σύνδρομο, αναφέρει η εφημερίδα «Νιου Γιορκ Τάιμς». Υπολογίζεται ότι τρεις στους τέσσερις ενήλικες παρουσιάζουν ένα ή περισσότερα συμπτώματα που υποδηλώνουν κροταφογναθικό πρόβλημα, αλλά στην συντριπτική πλειονότητα των περιπτώσεων τα συμπτώματα αυτά υποχωρούν δίχως θεραπεία. Ειδικοί από τη Βοστώνη εκτιμούν ότι μόνο 5% έως 10% των ασθενών χρειάζονται τελικά θεραπεία.

Το κροταφογναθικό σύνδρομο ονομάστηκε έτσι λόγω της αρθρώσεως που ενώνει την άνω με την κάτω γνάθο. Με τον όρο αυτό περιγράφεται μια ευρεία κατηγορία προβλημάτων που προκαλούν πόνο στο πρόσωπο και στο κεφάλι και τα οποία μπορεί να προέρχονται από την ίδια άρθρωση, τους μυς της μάσησης και τα λοιπά οστά και τις δομές που σχετίζονται με τη γνάθο. Πολύ συχνά, λένε οι ειδικοί, οι ασθενείς δεν εξετάζονται όπως πρέπει, με συνέπεια να υποβάλλονται σε ακριβές και μερικές φορές ριζικές θεραπείες οι οποίες ελάχιστα καταπραΰνουν τα συμπτώματά τους. Όπως έγραψαν προσφάτως επιστήμονες από το Εθνικό Ίδρυμα Οδοντικής και Κρανιοπροσωπικής Έρευνας (NIDCR) των ΗΠΑ, «το λιγότερο είναι συχνά το καλύτερο για την αντιμετώπιση του κροταφογναθικού συνδρόμου».


Πολύπλοκη δομή-αιτία
  • Η κροταφογναθική άρθρωση είναι πολύπλοκα δομημένη και ενώνει την κάτω γνάθο με το οστό του κροτάφου στα πλάγια του κεφαλιού. Αρχικά πίστευαν ότι τα προβλήματα που παρουσιάζονται σε αυτήν οφείλονται σε εσφαλμένη σύγκλιση των δοντιών, που είχε ως συνέπεια να μην κλείνει καλά η γνάθος. Η πεποίθηση αυτή μοιραία είχε κάνει τους ειδικούς να δώσουν έμφαση στη διόρθωση των οδόντων ώστε να λυθούν και τα κροταφογναθικά προβλήματα.
  • Νεότερες μελέτες, όμως, αποκάλυψαν ότι η εσφαλμένη σύγκλιση των δοντιών σπανίως προκαλεί πόνο και άλλα κροταφογναθικά συμπτώματα.
  • Αντιθέτως, όπως έγραψαν προσφάτως οι ειδικοί του NIDCR στην «Ιατρική Επιθεώρηση της Νέας Αγγλίας» (NEJM), «η αιτία των συμπτωμάτων είναι πολυπαραγοντική, με βιολογικές, συμπεριφορικές, περιβαλλοντικές, κοινωνικές, συναισθηματικές και νοητικές συνιστώσες, μεμονωμένες ή σε συνδυασμό μεταξύ τους».
  • Σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Στοματοπροσωπικού Πόνου (AAOP), το κροταφογναθικό σύνδρομο «συνήθως προκαλεί περισσότερα από ένα συμπτώματα και σπανίως έχει μία μεμονωμένη αιτία».
  • Μεταξύ των «μηχανικών» αιτιών που είναι πλέον γνωστό ότι διαταράσσουν τη λειτουργία της κροταφογναθικής άρθρωσης περιλαμβάνονται κληρονομικές ή αναπτυξιακές δυσμορφίες της γνάθου, μετατόπιση του δίσκου μεταξύ των οστών της γνάθου, φλεγμονή ή αρθρίτιδα που προκαλεί εκφύλιση της γνάθου, τραυματισμοί της άρθρωσης (μερικές φορές απλώς επειδή άνοιξε κανείς πολύ το στόμα του), όγκοι, λοιμώξεις και υπερβολική χαλάρωση ή δυσκαμψία της άρθρωσης.
Συμπτώματα:
  • Ωστόσο, το πιο συχνά εμφανιζόμενο κροταφογναθικό πρόβλημα είναι η διαταραχή του μυοπροσωπικού πόνου, που είναι νευρομυϊκό πρόβλημα των μασητήριων μυών και χαρακτηρίζεται από αμβλύ πόνο μέσα και γύρω από το αυτί, ο οποίος μπορεί να αντανακλάται προς τα πλάγια ή πίσω στο κεφάλι, ή στον αυχένα.
  • Οι πάσχοντες μπορεί να έχουν ευαίσθητους μασητήριους μυς, να «ακούν» τριξίματα στη γνάθο τους ή να δυσκολεύονται να ανοίξουν και να κλείσουν το στόμα.
  • Απλές πράξεις όπως η μάσηση, η ομιλία ή και το χασμουρητό μπορεί να επιδεινώνουν τα συμπτώματα. 
  • Συνήθειες όπως το τρίξιμο των δοντιών τη νύχτα, το σφίξιμο των δοντιών, το δάγκωμα των χειλιών ή των νυχιών, η μάσηση τσίχλας ή ενός μολυβιού, μπορεί να επιδεινώσουν ή να παρατείνουν το πρόβλημα.
  • Ψυχολογικοί παράγοντες επίσης μπορεί να επιδράσουν, ιδίως η κατάθλιψη, το άγχος και το στρες.
Η διάγνωση: Όπως σημειώνουν στην «Ιατρική Επιθεώρηση της Νέας Αγγλίας» (NEJM) οι εκπρόσωποι του NIDCR, με επικεφαλής τον δρα Λέοναρντ Μπ. Κέιμπαν, που είναι επικεφαλής στο Τμήμα Στοματικής και Γναθοπροσωπικής Χειρουργικής στο Γενικό Νοσοκομείο της Μασαχουσέτης, 90% των πασχόντων από κροταφογναθικό σύνδρομο είναι γυναίκες. Ο δρ Κέιμπαν και οι συνεργάτες του τονίζουν ότι η σωστή αξιολόγηση είναι απαραίτητη για να επιλεγεί η κατάλληλη θεραπεία, ιδίως όταν οι ασθενείς έχουν συμπτώματα όπως το βουητό των αυτιών και οι ημικρανικοί πονοκέφαλοι.
  • «Η αξιολόγηση πρέπει να αρχίζει με λήψη λεπτομερούς ιστορικού, εφόσον συζητώντας ο γιατρός με έναν ασθενή για τις συνήθειές του μπορεί να αποκομίσει 80% έως 90% των πληροφοριών που χρειάζεται» λέει ο δρ Κέιμπαν. Στη συνέχεια, απαιτείται κλινική εξέταση του ασθενούς με αναζήτηση τυχόν ευαισθησίας των μυών και πόνου κατά την ψηλάφηση και περιορισμένου ανοίγματος της γνάθου.
  • Το επόμενο βήμα είναι απεικονιστικές εξετάσεις, ιδίως μαγνητική τομογραφία και εξελιγμένες αξονικές τομογραφίες.
Θεραπεία:
  • Όχι στην τσίχλα, ναι στις μαλακές τροφές
  • Η σημαντικότερη θεραπεία είναι η ανάπαυση της γνάθου. Αυτό σημαίνει ότι ο ασθενής πρέπει να διακόψει τις κακές συνήθειες που την επιβαρύνουν όπως το να μασάει τσίχλα ή τα νύχια του, να μην ανοίγει πολύ το στόμα του όταν χασμουριέται ή γελάει (είναι ωφέλιμο να κρατάει την κάτω γνάθο με την γροθιά του) και για λίγο καιρό να τρώει μόνο μαλακές τροφές όπως το γιαούρτι, οι σούπες, το ψάρι, το κότατζ τσιζ και τα καλά βρασμένα και πολτοποιημένα φρούτα και λαχανικά.
  • Τα θερμά επιθέματα στην πλευρά που πονάει επίσης μπορεί να βοηθήσουν, το ίδιο και τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα τα οποία συνιστάται να λαμβάνονται για διάστημα έως δύο εβδομάδων.
  • Η ΑAOP συνιστά επίσης να μην κοιμάται ο ασθενής προς την πλευρά του προσώπου που πονάει, ενώ οι μουσικοί να αποφεύγουν να παίζουν πνευστά όργανα διότι ασκούν μεγάλες πιέσεις στη γνάθο.
  • Η φυσικοθεραπεία για να βελτιωθεί η στάση της σπονδυλικής στήλης, του κεφαλιού, της γνάθου και της γλώσσας επίσης μπορεί να βοηθήσει, το ίδιο και οι θεραπείες με υπερήχους και διαθερμίες.
  • Μερικοί ασθενείς βοηθούνται από μικρές δόσεις τρικυκλικών αντικαταθλιπτικών φαρμάκων που λαμβάνονται την ώρα του ύπνου ή από αγχολυτικά φάρμακα. Οι τεχνικές ελέγχου του στρες όπως οι μαλάξεις, η γιόγκα, η βιοανάδραση, η γνωστική θεραπεία και η συμβουλευτική, μπορεί επίσης να αποδειχθούν ωφέλιμες.
  • Αν σφίγγετε ή τρίζετε τα δόντια σας, μπορεί να χρειαστείτε ειδικό προστατευτικό του στόματος, το οποίο τοποθετείται τη νύχτα όπως οι τεχνητές οδοντοστοιχίες και εμποδίζει τις συνήθειες αυτές.
  • Η εγχείρηση αποτελεί την τελευταία λύση, κατά τον δρα Κέιμπαν, όταν όλες οι άλλες μέθοδοι έχουν αποτύχει και συνιστάται κυρίως σε ανθρώπους που έχουν γεννηθεί με δυσμορφίες της γνάθου ή τις αναπτύσσουν και σε πάσχοντες από αρθρίτιδα, οι οποίοι χάνουν θραύσματα των οστών τους ή χρειάζονται ανάπλαση των κονδύλων της γνάθου.  


Διαβάστε την "Κλινική και εργαστηριακή προσέγγιση του Κροταφογναθικού Συνδρόμου" των  οδοντιάτρου Ιωάννη Γουλέ,  του Ειδικευόμενου Ρευματολόγου Ανδρέα Γουλέ & του ρευματολόγου Θεοδόση Σαρικούδη

18.11.09

Πως να επικοινωνείτε αποτελεσματικότερα με τους γιατρούς

Το καλύτερο για κάθε ασθενή είναι να βρει έναν γιατρό ο οποίος θα προσφέρει φροντίδα επιστημονική, ευγενική και συμπονετική. Όλοι οι ασθενείς οφείλουν να έχουν ενεργό ρόλο στην συναναστροφή τους με τους επαγγελματίες υγείας. Φυσικά οι γιατροί είναι αυτοί οι οποίοι γνωρίζουν καλύτερα από τον καθένα την ιατρική αλλά μερικές φορές υπάρχουν επαγγελματίες που δεν επικοινωνούν σωστά με τους ασθενείς τους.

1. ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΣΚΕΨΗ
Οι ασθενείς συχνά νιώθουν άβολα στο γραφείο ενός γιατρού. Και όταν κάποιος είναι άρρωστος, νιώθει πολύ πιο ευαίσθητος απ ότι συνήθως. Σχεδιάστε λοιπόν από πριν τι θέλετε να συζητήσετε με τον γιατρό. Γράψτε τα σε ένα χαρτί και πάρτε τα μαζί σας. Να είστε έτοιμοι να συζητήσετε για το πρόβλημα που σας απασχολεί την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, τα συμπτώματα και τις ανάγκες σας.

ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΙ Ο ΓΙΑΤΡΟΣ ΓΙΑ ΕΣΑΣ
  • Το επάγγελμά σας: Έχετε δουλειά με υψηλά επίπεδα στρες;
  • Τρόπος ζωής: Γυμνάζεστε καθόλου;
  • Στρες: Εργάζεστε σε ιδιαίτερα αγχώδες περιβάλλον;
  • Στάση Υγείας: Σκέφτεστε σοβαρά να κόψετε το κάπνισμα αν χρειαστεί ή ν' αλλάξετε διατροφή;
  • Συνήθειες ύπνου: Έχετε προβλήματα με τον ύπνο σας;
  • Οικογενειακό ιστορικό: Υπάρχει ιστορικό ασθενειών στην οικογένειά σας;
  • Σημαντικά γεγονότα ζωής: Έχετε πρόσφατα συνταξιοδοτηθεί, παντρευτεί η αποκτήσατε παιδί;
  • Συνθήκες διαβίωσης: Μένετε μόνος/η σας;

2. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΙΑΤΡΩΝ - ΑΣΘΕΝΩΝ
Η επικοινωνία είναι διπλής κατεύθυνσης διαδικασία. Τόσο το να ακούμε όσο και το να μιλάμε είναι κάτι πάνω στο οποίο οι γιατροί και οι ασθενείς πρέπει να δουλέψουν μαζί. Το να είστε ειλικρινείς και ανοιχτοί μεταξύ σας είναι επίσης κάτι πολύ σημαντικό.
  • Επαναλάβετε με δικά σας λόγια αυτά που σας είπε ο γιατρός. Χρησιμοποιήστε απλές προτάσεις όπως 'Εννοείτε ότι...' ή ' άν κατάλαβα καλά το πρόβλημα είναι...'
  • Κρατήστε σημειώσεις αν χρειάζεται για το πρόβλημα και τι πρέπει να κάνετε.
  • Αν μπερδευτείτε με την ιατρική ορολογία, ζητήστε πιο κατανοητούς ορισμούς. Δεν υπάρχει λόγος να ντρέπεστε ούτε να νιώθετε άσχημα αν δεν καταλαβαίνετε.
  • Να είστε ειλικρινείς με τον γιατρό σας αν κάποιο μέρος της επίσκεψης στο ιατρείο είναι ενοχλητικό όπως ο χρόνος αναμονής. Να είστε διακριτικοί αλλά ειλικρινείς.
  • Μην φοβάστε να μιλήσετε για τους φόβους σας σχετικά με ότι ακούσατε. Ο γιατρός θα είναι σε θέση να ξεκαθαρίσει τυχόν παρανοήσεις.
  • Αν επιθυμείτε να συζητήσετε κάτι το οποίο δεν θέλετε να εμφανίζεται στο ιατρικό ιστορικό σας, ζητήστε από τον γιατρό να μην το γράψει
  • Μάθετε ποιές είναι οι καλύτερες ώρες να τηλεφωνήσετε στον γιατρό σε περίπτωση που έχετε ερωτήσεις μετά την επίσκεψη.
3. Η ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΣΑΣ

Κατάλογος ερωτήσεων 1: Πριν από την επίσκεψη 
Να είστε έτοιμοι να συζητήσετε τα παρακάτω. Θα ήταν ευκολότερο να γράψετε σε ένα χαρτί τις απαντήσεις των παρακάτω ερωτήσεων και να το πάρετε μαζί σας:

  • Ποιό νομίζω ότι είναι το πρόβλημα και πότε άρχισε;
  • Πότε νιώθω καλύτερα και πότε χειρότερα;
  • Ποιά είναι τα σημάδια και τα συμπτώματα; Να είστε συγκεκριμένοι. Αν πονάτε κάπου να γνωρίζετε που ακριβώς είναι ο πόνος. 
  • Αποτελέσματα παρατηρήσεων στο σπίτι όπως πυρετός, πίεση κτλ. 
  • Φάρμακα που παίρνετε. Να γνωρίζετε τα ονόματα και τις δόσεις  
  • Τυχόν αλλεργίες σε φάρμακα, τρόφιμα, κτλ.
  • Να έχετε μαζί σας το ιατρικό ιστορικό σας όπως ακτινογραφίες, μικροβιολογικές ή άλλες εξετάσεις.
  • Προβληματισμούς που έχετε σχετικά με την υγεία σας.
Κατάλογος ερωτήσεων 2: Κατά την διάρκεια της επίσκεψης 
Ρωτήστε τον γιατρό σας τις παρακάτω ερωτήσεις και κρατήστε σημειώσεις αν χρειάζεται:
  • Ποιό νομίζετε ότι είναι το πρόβλημα και ποιά η διάγνωση; Αν μπερδευτείτε με ιατρικούς όρους, μην ντραπείτε να ζητήσετε επεξηγήσεις. 
  • Χρειάζεται να κάνω κάποιες περαιτέρω εξετάσεις; Αν ναι, πού χρειάζεται να πάω για τις εξετάσεις και πόσο καιρό θα περιμένω περίπου για τα αποτελέσματα;
  • Χρειάζεται να πάρω κάποια φάρμακα;
  • Αν ναι, ποιά είναι αυτά, κάθε πότε να τα παίρνω και για πόσο καιρό; Υπάρχουν κάποιες παρενέργειες που θα έπρεπε να γνωρίζω και για ποιές από αυτές θα έπρεπε να σας ενημερώσω;
  • Αν όχι, τί χρειάζεται να κάνω για να θεραπευτεί το πρόβλημά μου; Πώς μπορώ να το αποφύγω στο μέλλον? Χρειάζονται κάποιες αλλαγές στις συνήθειες μου; 

Κατάλογος ερωτήσεων 3: Μετά την επίσκεψη
Ακολουθήστε πιστά τις οδηγίες του γιατρού σας. Σε περίπτωση που ξεχάσατε κάτι, τηλεφωνήστε στον γιατρό σας και βεβαιωθείτε ότι δεν έχετε καμία απορία. Ενημερώστε τον γιατρό σας αν νιώθετε χειρότερα ή έχετε παρενέργειες από τα φάρμακα 


ΕΙΣΤΕ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΜΕΝΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΤΡΟ ΣΑΣ; 
Κάντε στον εαυτό σας τις παρακάτω ερωτήσεις:
  • Σας ακούει προσεκτικά και απαντάει σε όλες σας τις ερωτήσεις σχετικά με τις αιτίες του προβλήματος σας και την θεραπεία του; Ή μήπως είναι βιαστικός, ασαφής και απρόθυμος ν' απαντήσει;
  • Νιώθετε άνετα με τον γιατρό σας; Μπορείτε να μιλήσετε ανοιχτά για τις ανησυχίες σας συμπεριλαμβανομένων σεξουαλικών και συναισθηματικών προβλημάτων που πιθανών να επηρεάζουν την κατάστασή σας; 
  • Κρατάει λεπτομερές ιστορικό; Θα πρέπει να ζητήσει πληροφορίες για παλαιότερα σωματικά και ψυχικά προβλήματα, οικογενειακό ιατρικό ιστορικό, τυχόν φάρμακα που παίρνετε και οτιδήποτε άλλο που μπορεί να επηρεάσει την υγεία σας. 
  • Σας εξήγησε επαρκώς τις βαθύτερες αιτίες του προβλήματος σας ή απλώς σας υπέδειξε κάποια φάρμακα για να θεραπεύσετε τα συμπτώματα;  
  • Νιώθετε ότι έχετε την ευχέρεια να ρωτήσετε τον γιατρό σας ερωτήσεις που ίσως ακούγονται « χαζές» ;  
  • Σας εξήγησε το πρόβλημά σας με απλά λόγια ή χρησιμοποιούσε κατά βάση ιατρική ορολογία; 
  • Απαντάει στα τηλεφωνήματα σας πρόθυμα; 
  • Εργάζεται σε κάποιο ανυπόληπτο νοσοκομείο; 
  • Είναι φιλικός και εξυπηρετικός; Ακούει τους προβληματισμούς σας; 
Μην ξεχνάτε να εξηγήσετε στον γιατρό τις ανησυχίες σας και τον λόγο που κάνετε όλες αυτές τις ερωτήσεις. Να ρωτάτε μόνο ?όταν δεν καταλαβαίνετε κάτι χωρίς να αμφιβάλλετε γι? αυτά που σας λέει ο γιατρός. Σε καμία περίπτωση δεν θέλετε να δημιουργήσετε ανταγωνιστική σχέση με τον γιατρό. Οι ερωτήσεις γίνονται για να σας βοηθήσουν να κατανοήσετε όσο το δυνατόν περισσότερο την κατάστασή σας και όχι για να αμφισβητήσετε τον γιατρό.


ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ ΚΛΕΙΔΙΑ

Περιγραφή
  • Ποιό νομίζω ότι είναι το πρόβλημα;
  • Πότε άρχισε;
  • Ποιά είναι τα συμπτώματα;
  • Πότε νιώθω καλύτερα ή χειρότερα;
  • Ποιές καθημερινές συνήθειες επηρεάστηκαν (ύπνος, διατροφή, κτλ);
  • Είναι συνεχές ή παρουσιάζεται συγκεκριμένες ώρες;

Διάγνωση
  • Μπορείτε να μου εξηγήσετε λεπτομερώς την διάγνωση;
  • Το νόσημα είναι οξύ ή χρόνιο;
  • Αν είναι χρόνιο, πώς θα επηρεάσει την ζωή μου;
  • Το πρόβλημα θα είναι συνεχές ή παροδικό;
  • Αν είναι παροδικό, πόσο τακτικά θα εμφανίζεται;
  • Υπάρχει κάτι που μπορώ να κάνω να το αποτρέψω;
  • Το νόσημα είναι μεταδοτικό; Αν ναι, τι πρέπει να κάνω;
  • Το νόσημα είναι γενετικό;
  • Πόσο θα επηρεαστεί η ζωή μου;

Θεραπεία
  • Μπορείτε να μου περιγράψετε λεπτομερώς την προτεινόμενη θεραπεία;
  • Τι αποτελέσματα περιμένετε;
  • Πότε θα δω αποτελέσματα;
  • Σε περίπτωση που συζητάτε εγχείρηση: μπορείτε να μου εξηγήσετε βήμα-προς-βήμα την διαδικασία (συμπεριλαμβανομένης της αναισθησίας) και την ανάρρωση;
Άρθρο της Ναλμπάντη Μαρίας - Ψυχολόγου Υγείας στο e-psychology.gr


 

12.11.09

Ο ΧΡΟΝΙΟΣ ΠΟΝΟΣ ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΗ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ

Απεικονιστικές εξετάσεις εγκεφάλου έδειξαν ότι άνθρωποι που πάσχουν από χρόνιο πόνο δείχνουν συνεχή δραστηριότητα σε περιοχές του εγκεφάλου που θα έπρεπε να βρίσκονται σε χαλάρωση, ανακοίνωσαν αμερικανοί ερευνητές. Το εύρημα θα μπορέσει ενδεχομένως να εξηγήσει το γιατί οι ασθενείς με χρόνιο πόνο έχουν υψηλότερα ποσοστά κατάθλιψης, άγχους και άλλων διαταραχών.

Οι ερευνητές σημειώνουν ότι ο χρόνιος πόνος μοιάζει να αλλάζει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι επεξεργάζονται πληροφορίες που δεν σχετίζονται με τον πόνο. Όπως γράφουν στο περιοδικό ‘Journal of Neuroscience’ φαίνεται πως η ύπαρξη χρόνιου πόνου για μεγάλο διάστημα επηρεάζει τη λειτουργία του εγκεφάλου όταν ανταποκρίνεται σε εργασίες που απαιτούν ελάχιστη προσοχή και είναι τελείως άσχετες με τον πόνο.

Ο ερευνητής Dante Chialvo του Πανεπιστημίου Northwestern University στο Σικάγο, δήλωσε ότι άνθρωποι με χρόνιο πόνο, δηλαδή αυτοί που πονούν για περισσότερο από έξη μήνες μετά από κάποιον τραυματισμό, έχουν πολλά άλλα θέματα που επηρεάζουν την ποιότητα ζωής όσο και ο πόνος. Δεν είναι γνωστό από πού προέρχονται.
Πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει ότι σε υγιείς ανθρώπους ορισμένες περιοχές του εγκεφάλου αναλαμβάνουν μετά από στάδιο χαλάρωσης. Είναι μια διαδικασία που φροντίζει τον εγκέφαλο όταν αυτός χαλαρώνει. Όταν κάποιος επιτελεί μια εργασία, το κύκλωμα αυτό ησυχάζει αλλά όχι στους ανθρώπους με χρόνιο πόνο. Αντί να συμβεί αυτό, παρατηρήθηκε πως μπροστινή περιοχή του φλοιού που κυρίως σχετίζεται με το συναίσθημα είναι συνεχώς ενεργή, διαταράσσοντας τη φυσιολογική ισορροπία. Για να μελετήσουν αυτή τη δραστηριότητα, οι ερευνητές εξέτασαν με μαγνητική τομογραφία 15 ανθρώπους με χρόνιο πόνο στη μέση και 15 υγιείς. Oι εθελοντές έπρεπε να εκτελέσουν μια απλή εργασία που απαιτούσε συγκέντρωση, στον υπολογιστή, για να παρατηρήσουν την αντίδραση του εγκεφάλου. Oι δυο ομάδες είχαν καλή απόδοση στην εργασία, αλλά όταν μετρήθηκαν περιοχές του εγκεφάλου που ενεργοποιήθηκαν προέκυψαν διαφορές.

Οι ερευνητές εξεπλάγησαν από τη διαφορά στην ‘ποσότητα’ εγκεφάλου που χρησιμοποίησαν για την εργασία σε σχέση με την υγιή ομάδα. Ήταν 50 φορές μεγαλύτερη. Όπως σημειώνουν οι ερευνητές, οι διαταραχές στο κύκλωμα αυτό θα μπορούσαν να εξηγήσουν γιατί οι ασθενείς που πάσχουν από χρόνιο πόνο έχουν προβλήματα προσοχής, διαταραχές ύπνου ή ακόμα και κατάθλιψη.

ΙΝΟΜΥΑΛΓIΑ ΚΑΙ ΘΥΡΕΟΕΙΔHΣ

Το περιοδικό "Κλινική Ρευματολογία" (9/5/2007) δημοσίευσε μελέτη για τη σχέση ανάμεσα στην Θυρεοειδική Αυτοανοσία και στην Ινομυαλγία στην οποία συμμετείχαν 120 ασθενείς. Εκτός από τις βασικές εξετάσεις: Θυρεοσφαιρινικά αντισώματα (Anti-TG), Μικροσωμικά αντισώματα (Anti-TPO), TSH (Θυρεοτρόπος ορμόνη), FT4 (Θυροξίνη ελεύθερη), αξιολογήθηκαν επίσης ο πόνος, τα σημεία ευαισθησίας, η κόπωση, καθώς και η κατάθλιψη και οι αγχώδεις διαταραχές. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι βασικά επίπεδα των ορμονών του θυρεοειδούς, ήταν φυσιολογικά σε ασθενείς με ινομυαλγία, αλλά 41% των ασθενών είχαν τουλάχιστον ένα θυρεοειδές αντίσωμα. Υπήρχε ένα υψηλότερο ποσοστό ξηροφθαλμίας, αίσθημα καύσης/πόνου κατά την ούρηση, θολή όραση, πόνος στο λαιμό, και αλλοδυνία (δηλαδή, συνήθως ανώδυνα ερέθισματα βιώνονται ως οδυνηρά) σε ασθενείς με ινομυαλγία και αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα. Η συχνότητα του θυρεοειδή ήταν υψηλότερη σε μετεμμηνοπαυσιακές ασθενείς με ινομυαλγία παρά σε προεμμηνοπαυσιακές ασθενείς. Ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα είναι παρούσα σε ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών με ινομυαλγία.



Θυρεοειδική Αυτοανοσία και Στρες (www.iatronet.gr)

Η Θυρεοειδική Αυτοανοσία (Θ.Α.) αποτελεί τη συχνότερη οργανοειδική αυτοάνοση διαταραχή. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων η κλινική εικόνα της Θ.Α. δεν είναι σοβαρή, όμως η αυξημένη συχνότητά της την καθιστά ένα σημαντικό πρόβλημα υγείας. Όπως τα περισσότερα αυτοάνοσα νοσήματα και η Θ.Α. είναι πολύ συχνότερη στις γυναίκες (Γ/Α~10/1). Από μεγάλες επιδημιολογικές μελέτες κλινικά έκδηλη ΘΑ εμφανίζεται στο 2% των γυναικών και μόνο στο 0,2% των ανδρών. Αντίθετα, η συχνότητα της υποκλινικής Θ.Α. όπως αυτή ορίζεται από την παρουσία θετικών αντιθυρεοεικών αντισωμάτων σε ευθυρεοειδικά άτομα είναι περίπου δεκαπλάσια.


Η ταξινόμηση της Θ.Α. περιλαμβάνει τους διάφορους τύπους της χρόνιας αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας και τη νόσο του Graves’. Η χρόνια αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα διακρίνεται στη θυρεοειδίτιδα του Hashimoto (HT) και την ατροφική θυρεοειδίτιδα (AT). Η ΗΤ χαρακτηρίζεται από την παρουσία βρογχοκήλης, θυρεοειδικών αυτοαντισωμάτων (αντισώματα έναντι της θυρεοειδικής υπεροξειδάσης και της θυρεοσφαιρίνης) και δυσλειτουργίας του θυρεοειδούς. Από παθοφυσιολογικής πλευράς υπάρχει διήθηση του θυρεοειδούς από Τ-λεμφοκύτταρα τύπου Th1 με αποτέλεσμα την καταστροφή των θυρεοειδικών κυττάρων και την κλινική εκδήλωση υποθυρεοειδισμού. Η ατροφική θυρεοειδίτιδα χαρακτηρίζεται από απουσία διόγκωσης του θυρεοειδούς λόγω λεμφοκυτταρικής διήθησης και ίνωσης του παρεγχύματος. Συνοδεύεται πάντα από κλινικό υποθυρεοειδισμό και από την παρουσία αντισωμάτων έναντι του υποδοχέα της θυρεοτρόπου ορμόνης σε ποσοστό 20-50% των περιπτώσεων. Άλλες μορφές της αυτοάνοσης θυρεοειδίτιδας λιγότερο συχνές, είναι η σποραδική θυρεοειδίτιδα και η θυρεοειδίτιδα μετά τον τοκετό. Συνήθως είναι παροδικές αλλά μπορεί να επανεμφανιστούν και σπάνια να καταλήξουν σε υποθυρεοειδισμό.

Η νόσος του Graves’(GD) χαρακτηρίζεται συνήθως από διόγκωση του θυρεοειδούς ποικίλου βαθμού, λεμφοκυτταρική διήθηση του αδένα από Τ-λεμφοκύτταρα τύπου Th2 και την παρουσία αυτοαντισωμάτων τα οποία ασκούν διεγερτική δράση στον υποδοχέα της θυρεοτρόπου ορμόνης. Κλινικά εκδηλώνεται με υπερθυρεοειδισμό και μπορεί να συνοδεύεται από δυσθυρεοειδική οφθαλμοπάθεια.

Οι διάφορες μορφές της Θ.Α. απαντώνται πολύ συχνά σε άτομα της ιδίας οικογένειας και είναι πιθανό στο ίδιο άτομο να έχουμε μετάπτωση από μια μορφή Θ.Α. σε άλλη. Ακόμα, η Θ.Α. συχνά συνυπάρχει με άλλα αυτοάνοσα νοσήματα ενδοκρινικά (σακχαρώδης διαβήτης τύπου 1, νόσος Addison, αυτοάνοση ωοθηκική ανεπάρκεια) ή μη ενδοκρινικά (λεύκη, ψωρίαση, ρευματοειδής αρθρίτιδα, μυασθένεια).
Οι μηχανισμοί που εμπλέκονται στην παθογένεια της Θ.Α. αποτελούν αντικείμενο πολλών ερευνών. Φαίνεται ότι κύριο ρόλο παίζει η αλληλεπίδραση περιβαλλοντικών παραγόντων με το γενετικό υπόβαθρο ορισμένων ατόμων. Το τελευταίο αποτελεί τον κυρίαρχο παράγοντα και ευθύνεται για το 80% της προδιάθεσης για την εμφάνιση Θ.Α. ενώ μόνο 20% αποδίδεται σε περιβαλλοντικούς παράγοντες. Σε αυτούς περιλαμβάνονται το κάπνισμα, στρεσογόνα γεγονότα, η πρόσληψη ιωδίου και σεληνίου, διάφορα φάρμακα (αμιοδαρόνη, λίθιο, ιντερλευκίνη-1, ιντερφερόνη-α, ισχυρή αντι-ιϊκή αγωγή), εξωτερική ακτινοβολία, χορήγηση θεραπευτικού ιωδίου, ιογενείς και βακτηριδιακές λοιμώξεις, αλλεργία και τέλος η εγκυμοσύνη και η λοχεία.
Διάφορες μελέτες έδειξαν ισχυρή συσχέτιση μεταξύ του στρες και της θυρεοειδικής αυτοανοσίας και κυρίως με τη GD. Έτσι σε αναδρομικές μελέτες έχει βρεθεί ότι οι ασθενείς με GD ανέφεραν μεγαλύτερο αριθμό αρνητικών στρεσογόνων συμβαμάτων από τους μάρτυρες, στο χρονικό διάστημα πριν την εμφάνιση της νόσου. Ακόμα, αυξημένη επίπτωση της νόσου διαπιστώθηκε στη Σερβία κατά τη διάρκεια του πολέμου (1992-1995). Αντίθετα, σε άλλη μελέτη από την Ιταλία δεν βρέθηκε αυξημένη επίπτωση της GD σε άτομα με διαταραχή πανικού, γεγονός που υποδεικνύει ότι το χρόνιο ενδογενές στρες δεν ενεργοποιεί τον άξονα υποθάλαμος-υπόφυση-επινεφρίδια που ενέχεται στο σύστημα του στρες. Όσο αφορά την πιθανότητα υποτροπής της GD αυτή ήταν μικρότερη σε ασθενείς με χρόνιο στρες (κατάθλιψη, ψυχωσική συνδρομή) και μεγαλύτερη σε γυναίκες στις οποίες είχαν συμβεί στρεσογόνα γεγονότα. Η σχέση του στρες με τη χρόνια αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα δεν είναι διευκρινισμένη. Σε αυτό συμβάλλει η μακροχρόνια ασυμπτωματική πορεία της που καθιστά δύσκολη την σύνδεση μακρινών στρεσογόνων γεγονότων με την κλινική εμφάνιση της νόσου. Σε τρεις πρόσφατες μελέτες δε διαπιστώθηκε διαφορά στον αριθμό των στρεσογόνων γεγονότων μεταξύ ασθενών με ΗΤ ή γυναικών με θετικά αντιθυρεοειδικά αντισώματα ή γυναικών που εμφάνισαν θυρεοειδίτιδα μετά τον τοκετό και υγιών μαρτύρων. Επομένως, η σχέση του στρες με την χρόνια αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα είναι μάλλον αμφισβητούμενη. 

Πηγές: ΓΝΑ Ελληνικός Ερυθρός Σταυρός, Τμήμα Ενδοκρινολογίας - Ανδρομάχη Βρυωνίδου-Μπομποτά,
Αναπληρώτρια Διευθύντρια Τμήματος Ενδοκρινολογίας, Μεταβολισμού και Διαβήτη Γ.Ν.Α. « Κοργιαλένειο-Μπενάκειο ΕΕΣ»

Ο θυροειδής αδένας είναι ένας από τους πιο σημαντικούς αδένες του ενδοκρινικού μας συστήματος. Βρίσκεται στο λαιμό μας ακριβώς μπροστά από τους χόνδρους του λάρυγγα και αποτελείται από δύο λoβούς ήτοι τον αριστερό και το δεξιό που ενώνονται μεταξύ τους με τον ισθμό. O θυροειδής αδένας παράγει τρεις βασικές και πολύ σπουδαίες ορμόνες τη θυροξίνη (γνωστή και ως Τ4), την τριιωδοθυρονίνη (γνωστή και ως Τ3) και την καλσιτονίνη. Εξ αυτών η καλσιτονίνη παίζει σπουδαίο ρόλο στη ρύθμιση του μεταβολισμού του ασβεστίου στον οργανισμό μας και για αυτό τα τελευταία χρόνια χρησιμοποιείται, εκτός βέβαια των άλλων ενδείξεων της και για την αντιμετώπιση της οστεοπόρωσης ιδιαίτερα στις γυναίκες μετά την εμμηνόπαυση. Σπάνια οι διαταραχές της καλσιτονίνης μας απασχολούν στην καθημερινή ιατρική πράξη. Αντίθετα οι διαταραχές στην παραγωγή και στην έκκριση των δύο άλλων ορμονών του θυροειδούς δηλ. της Τ3 και Τ4 δημιουργούν πολύ συχνά προβλήματα με αποτέλεσμα ένας σημαντικός αριθμός ατόμων να πάσχει από "θυροειδή". Η έκκριση της Τ3 και Τ4 ρυθμίζεται από μια άλλη ορμόνη την θυροειδοτρόπο ή TSH που παράγεται στην υπόφυση έναν άλλο πολύ σπουδαίο ενδοκρινή αδένα που βρίσκεται στη βάση του εγκεφάλου μας. Για τη σύνθεση των θυροειδικών ορμονών απαραίτητο στοιχείο είναι το Ιώδιο η έλλειψη του οποίου οδηγεί μοιραία σε μειωμένη παραγωγή ορμονών. Πηγές πλούσιες σε Ιώδιο είναι οι θαλασσινές τροφές. Ένδεια Ιωδίου παρουσιάζεται κυρίως σε ορεινές περιοχές όπου συνήθως λείπουν τα θαλασσινά καθώς και σε άτομα που συστηματικά αποφεύγουν τη λήψη αυτών. Σήμερα με την ιωδίωση του μαγειρικού αλατιού ένδεια Ιωδίου σπάνια παρατηρείται. Οι θυροειδικές ορμόνες χρησιμεύουν στον οργανισμό μας κυρίως για τη ρύθμιση του μεταβολισμού. Στη βρεφική και παιδική ηλικία είναι σπουδαίος ο ρόλος των θυροειδικών ορμονών για τη σωματική και πνευματική ανάπτυξή τους. Έτσι έλλειψη των θυροειδικών ορμονών στην ηλικία αυτή δημιουργεί παιδιά με σημαντική σωματική και πνευματική καθυστέρηση (οι λεγόμενοι κρετίνοι). Σήμερα σε κάθε παιδί που γεννιέται γίνεται προληπτική εξέταση των θυρεοειδικών ορμονών του στο αίμα γατί είναι δυνατόν η έλλειψη να είναι και συγγενής δηλ. εκ γενετής. Με αυτό τον τρόπο της έγκαιρης διάγνωσης που οδηγεί και σε έγκαιρη θεραπεία έχουν σωθεί πολλά παιδιά από σωματική και πνευματική καθυστέρηση.

Ποιες είναι οι παθήσεις του θυρεοειδούς? Οι πιο συχνά εμφανιζόμενες παθήσεις του θυρεοειδούς είναι ο υπερθυρεοειδισμός και ο υποθυρεοειδισμός. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε υπερλειτουργία του θυρεοειδούς με υπερέκκριση θυρεοειδικών ορμονών και στη δεύτερη υπολειτουργία με μειωμένη έκκριση ορμονών. Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε τι σημαίνει και ο όρος βρογχοκήλη που τόσο συχνά ακούγεται στις παθήσεις του θυρεοειδούς. Με τον όρο βρογχοκήλη εννοούμε κάθε διόγκωση του θυρεοειδούς που μπορεί ή όχι να συνοδεύεται από υπέρ ή υπο-λειτουργία του αδένα. Με λίγα λόγια ο όρος βρογχοκήλη έχει να κάνει με την ανατομική κατάσταση του θυρεοειδούς και όχι με την λειτουργική του κατάσταση.

Υπερθυρεοειδισμός: Υπερθυρεοειδισμό ονομάζουμε την παθολογική κατάσταση που οφείλεται σε υπερβολική παραγωγή θυρεοειδικών ορμονών. Δύο είναι οι κυριότερες μορφές υπερθυρεοειδισμού:
1. Η τοξική διάχυτος βρογχοκήλη ή όπως είναι και πιο ιατρικά γνωστή νόσος του Graves ή νόσος του Basedow όπου όλος ο θυρεοειδής αδένaς υπερλειτουργεί και
2. Η τοξική οζώδης βρογχοκήλη όπου στο θυρεοειδή αναπτύσσεται ένας ή περισσότεροι όζοι που υπερπαράγουν θυρεοειδικές ορμόνες. Ανάλογα με τον αριθμό των όζων η μορφή αυτή του υπερθυρεοειδισμού διακρίνεται σε πολυοζώδη όπου πάνω στο θυρεοειδή αναπτύσσονται πολλοί όζοι και στο μονήρες τοξικό αδένωμα όπου πάνω στο θυρεοειδή εμφανίζεται ένας μόνο όζος. 

Ο υπερθυρεοειδισμός προσβάλλει συχνότερα γυναίκες και οι κλινικές του εκδηλώσεις ποικίλουν ανάλογα με τη βαρύτητα και τη διάρκεια της νόσου. Όχι σπάνια ο υπερθυρεοειδισμός μπορεί για μεγάλο χρονικό διάστημα να διατρέχει λανθανόντων χωρίς να προκαλεί κανένα σύμπτωμα ή να προκαλεί ελαφρά συμπτώματα τα οποία τις περισσότερες φορές δεν γίνονται εύκολα αντιληπτά όχι μόνο από τον ασθενή αλλά και από το γιατρό. Στις πιο σοβαρές μορφές το άτομο παραπονείται για νευρικότητα, ευσυγκινησία, μυϊκή αδυναμία και εύκολη κόπωση, αϋπνίες, ταχυκαρδία και εύκολο λαχάνιασμα ή καρδιακές αρρυθμίες που ο ασθενής τις περιγράφει σαν προκάρδιους κτύπους και σταμάτημα της ανάσας. Παράλληλα ο ασθενής έχει εξάψεις και δεν ανέχεται τη ζέστη, η όρεξή του είναι αυξημένη και ενώ τρώει συνήθως πολύ χάνει βάρος και αδυνατίζει, δεν είναι δε σπάνιες και οι διάρροιες. Υπάρχει τρόμος των χεριών και ιδιαίτερα των δακτύλων που γίνεται πιο εμφανής όταν τα δάκτυλα βρίσκονται σε υπερέκταση (τεντωμένα) ενώ οι παλάμες τους συνήθως είναι ζεστές και μόνιμα ιδρωμένες. Σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχουν πόνοι στα κόκαλα λόγω της προκαλούμενης οστεοπόρωσης και προπέτεια των οφθαλμών (ο γνωστός εξόφθαλμος) που παρουσιάζεται συχνότερα σε νεαρά άτομα. Η διάγνωση του υπερθυρεοειδισμού είναι τις περισσότερες φορές σχετικά εύκολη και γίνεται με ειδικές εξετάσεις αίματος όπου προορίζονται οι θυρεοειδικές ορμόνες οι οποίες και μας δίνουν πληροφορίες για τη λειτουργική κατάσταση του θυρεοειδούς αδένα. Παράλληλα έχουμε στη διάθεσή μας το υπερηχογράφημα και το σπινθηρογράφημα του θυρεοειδούς δύο εξετάσεις που μας παρέχουν πολλές πληροφορίες για την ανατομική κατάσταση του αδένα. Η θεραπευτική αντιμετώπιση του υπερθυρεοειδισμού γίνεται είτε με τη χορήγηση ειδικών αντιθυρεοειδικών φαρμάκων είτε με τη χορήγηση ραδιενεργού Ιωδίου που έχει την ικανότητα να καίει τον υπερλειτουργούντα θυρεοειδή είτε τέλος με χειρουργική αφαίρεση τμήματος ή και ολόκληρου του θυρεοειδούς. Στις περιπτώσεις που αναγκαζόμαστε να καταστρέψουμε το θυρεοειδή με ραδιενεργό Ιώδιο είτε να τον αφαιρέσουμε όλο τότε πρέπει οπωσδήποτε ο ασθενής να λαμβάνει εφ όρου ζωής θεραπεία υποκατάστασης που γίνεται με τη χορήγηση των θυρεοειδικών ορμονών υπό μορφή χαπιών από το στόμα.

Υποθυρεοειδισμός: Υποθυρεοειδισμός είναι η παθολογική κατάσταση κατά την οποία έχουμε μειωμένη έκκριση θυρεοειδικών ορμονών. Ο υποθυρεοειδισμός μπορεί να είναι πρωτοπαθής δηλ. να οφείλεται είτε σε βλάβη του ίδιου του θυρεοειδούς είτε δευτεροπαθής να οφείλεται δηλ. σε βλάβη της υπόφυσης η οποία όπως έχουμε πει παράγει τη θυρεοειδοτρόπο ορμόνη (TSH) η οποία μαστιγώνει φυσιολογικά το θυρεοειδή για την παραγωγή των θυρεοειδικών ορμονών. Αίτια πρωτοπαθούς υποθυρεοειδισμού μπορεί να είναι η αγενεσία του θυρεοειδούς που προκαλεί βαρύ υποθυρεοειδισμό από τη γέννηση του παιδιού, οι διαταραχές στη σύνθεση των ορμονών που συνήθως είναι εκ γενετής, η ελλιπής πρόσληψη Ιωδίου με τις τροφές μας, η καταστροφή του θυρεοειδούς με ραδιενεργό Ιώδιο ή η αφαίρεσή του για ιατρικούς λόγους, διάφορες φλεγμονές που προσβάλλουν το θυρεοειδή καθώς επίσης και η λήψη μερικών φαρμάκων που παραβλάπτουν το θυρεοειδή.

Τα συμπτώματα και οι κλινικές εκδηλώσεις του υποθυρεοειδισμού είναι συνάρτηση της βαρύτητας του αλλά και της ηλικίας του ασθενούς. Έτσι στους ενήλικες η νόσος επικρατεί συνήθως στις γυναίκες (6 φορές πιο συχνή στις γυναίκες απ' ότι στους άνδρες). Εκδηλώνεται με σωματική και πνευματική νωθρότητα, με μεγάλη ευαισθησία στο κρύο, με δυσκοιλιότητα, με αύξηση του βάρους και με δέρμα ξερό και άγριο. Η εμφάνιση του ασθενούς ιδιαίτερα σε προχωρημένα στάδια, παίρνει μια χαρακτηριστική όψη όπου το πρόσωπο είναι ωχρό με αύξηση του λίπους πρήξιμο των βλεφάρων, με ξερά μαλλιά και αραιά φρύδια, με γλώσσα παχειά και μεγάλη, με βραχνή και αργή φωνή. Σε πιο προχωρημένες μορφές μπορεί να συγκεντρωθεί υγρό μέσα στην κοιλιά (ασκίτης) ή γύρω από την καρδιά (περικαρδίτις) και τέλος ο ασθενής μπορεί να παρουσιάσει προοδευτική υποθερμία και κώμα. Στα παιδιά η νόσος όχι σπάνια δεν διαγιγνώσκεται έγκαιρα με αποτέλεσμα το τίμημα της σωματικής και πνευματικής καθυστέρησης του παιδιού να είναι πολύ μεγάλο. Τα βρέφη που γεννιούνται με υποθυρεοειδισμό στην αρχή μπορεί να είναι φυσιολογικά αργότερα όμως γίνεται αντιληπτό ότι το παιδί είναι υπερβολικά ήσυχο, κοιμάται πολύ, είναι δυσκοίλιο, έχει μεγάλη γλώσσα που βγαίνει έξω από το στόμα, έχει δέρμα παχύ και κρύο, το κλάμα του είναι βραχνό και τραχύ και οι κινήσεις του γενικά είναι πολύ αργές ενώ όχι σπάνια ο αφαλός του προέχει (ομφαλοκήλη).


Για τη διάγνωση του υποθυρεοειδισμού ο προσδιορισμός των θυρεοειδικών ορμονών και της θυρεοτρόπου ορμόνης σε συνδυασμό με το υπερηχογράφημα και το σπινθηρογράφημα του θυρεοειδούς είναι συνήθως αρκετά. Η θεραπεία του υποθυρεοειδισμού συνίσταται στη χορήγηση από το στόμα υπό μορφή χαπιού της ορμόνης που λείπει. Εκείνο που έχει πολύ μεγάλη σημασία για τη θεραπεία του υποθυρεοειδισμού είναι το ότι τη θεραπεία που του όρισε ο γιατρός του για κανένα λόγω δεν θα πρέπει να την σταματά και ότι το χάπι που παίρνει δεν είναι φάρμακο με την έννοια που ο κόσμος το θεωρεί αλλά απαραίτητο συστατικό του οργανισμού του που έτσι και αλλιώς δεν έχει την ικανότητα να το παράγει. Έτσι η συνήθης έκφραση και απορία πολλών ασθενών που αγωνιωδώς ρωτούν "μα σε όλη μου τη ζωή θα παίρνω φάρμακα" δεν έχει θέση στον υποθυρεοειδισμό από τη στιγμή που η πάθηση στο θυρεοειδή τους δεν είναι αναστρέψιμη. Αυτό ισχύει πολύ περισσότερο στο βρεφικό και παιδικό υποθυρεοειδισμό όπου η διακοπή της θεραπείας μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες στη σωματική και πνευματική ανάπτυξη του παιδιού.

2.11.09

Μαρτυρίες ανθρώπων

"Fibromyalgia is an urgent health issue due to the enormous impact it has on those who suffer from the condition as well as the European economy. More than 10 million people have already being diagnosed in Europe and many more remain undiagnosed. Unfortunately, awareness of fibromyalgia is extremely low among healthcare providers and the general public and this can impede patients from getting the care and support they need. Being myself a patient diagnosed more than 15 years ago I can testify the extremely and negative impact it has on my daily life. For those reasons I think it would be extremely useful and very much welcome that the European Union, plays a role in order to improve the difficult situation of patients, taking the necessary steps to raise awareness of this condition and to support both educational programs and research that will advance diagnosis and management of fibromyalgia in Europe." ...Ms Barroso



Κι όμως, ο πόνος νικιέται - Οι μαρτυρίες των ανθρώπων που ξέφυγαν από τον εφιάλτη του ασταμάτητου πόνου.
Με πόνους αφόρητους, «στις αρθρώσεις, στους μυς, στο πρόσωπο, παντού, σε κάθε κίνηση αλλά και σε ακινησία» ζούσε για χρόνια η 40χρονη Ντίνα Δουβή που δεν είχε χάσει απλά το χαμόγελό της αλλά και την ίδια τη διάθεση για ζωή. Η Ντίνα Δουβή απευθύνθηκε την ίδια περίπου περίοδο στο Κέντρο Πόνου και Παρηγορητικής Φροντίδας του Αρεταίειου Νοσοκομείου και εδώ και δύο χρόνια, όπως λένε, «όλα άλλαξαν, δεν πονάμε πια και η ζωή μας απόκτησε ξανά νόημα». «Πονούσα ακόμη κι όταν με αγκάλιαζαν τα παιδιά μου».
Από τα 28 της χρόνια η Ντίνα Δουβή ζούσε μέσα στον πόνο. Οι πρώτες ενοχλήσεις ήρθαν αφού γέννησε τη δεύτερη κόρη της. Αρχικά τις απέδωσε στην αϋπνία. Δέκατα, πόνοι στις αρθρώσεις, πρωινή δυσκαμψία, κακουχία γενική. Εξετάσεις, κόντρα εξετάσεις, τίποτα...».

Περνούσαν τα χρόνια, τα συμπτώματα χειροτέρευαν, ο πόνος αυξανόταν σταδιακά, ώσπου ένας γιατρός από τους πολλούς που είχα επισκεφτεί, ο Δημήτρης Βασιλόπουλος*, διέγνωσε ότι πάσχω από συστηματικό ερυθηματώδη λύκο και ινομυαλγία. Άρχισα να ενημερώνομαι για την ασθένειά μου, για τα συμπτώματα, τις αγωγές, τις επιπλοκές και τις επιπτώσεις στην καθημερινή μου ζωή. Το πιο δύσκολο ήταν και εξακολουθεί να είναι η αποφυγή του ηλίου, γιατί η έκθεση στην ηλιακή ακτινοβολία εξασθενεί το ανοσοποιητικό σύστημα και προκαλεί εξάρσεις της νόσου με πολύ συγκεκριμένα συμπτώματα, όπως εξάνθημα στο πρόσωπο, τρομερή κόπωση, δέκατα ή και πυρετό. Έμαθα λοιπόν ότι έπρεπε να φοράω καπέλα πλατύγυρα, μακρυμάνικες μπλούζες, παντελόνια και να αποφεύγω τον ήλιο. Το έκανα μόδα, φορούσα καφτάνια και έξαλλα καπέλα, για να το διασκεδάσω το θέμα. Έτσι, έμαθα και μάθαμε όλοι στην οικογένεια ότι τα πράγματα δεν θα ήταν όπως παλιά. Στοίχισε σε όλους, αλλά προσαρμοστήκαμε τελικά».
«Ούτε να ξαπλώσω» «Έφτασα σε σημείο που δεν άντεχα να είμαι ξαπλωμένη στο κρεβάτι, γιατί πονούσα. Δεν άντεχα να με σφίγγουν στην αγκαλιά τους οι κόρες μου και ο σύζυγός μου, γιατί πονούσα. Δεν άντεχα μία χειραψία, γιατί σχεδόν φώναζα από τον πόνο. Δεν άντεχα να πληκτρολογώ τα κείμενα που έπρεπε να παραδίδω σαν μεταφράστρια που ήμουν, γιατί πονούσαν φρικτά οι αρθρώσεις των δαχτύλων μου. Έτσι αναγκάστηκα να παρατήσω τη δουλειά μου. Ούτε να κοιμηθώ μπορούσα, γιατί πονούσα και όταν ήμουν ξαπλωμένη. Ήταν φρικτές εκείνες οι λευκές νύχτες που πέρασα όρθια, με συντροφιά τον πόνο. Την ημέρα δεν μπορούσα να αναπληρώσω τον ύπνο, ήμουν συνεχώς κουρασμένη και πονεμένη. Και ήρθε η στιγμή που δεν μπορούσα να εργαστώ, να οδηγήσω, να μαγειρέψω, να ασχοληθώ με την οικογένειά μου, με το νοικοκυριό μου, να επιβλέψω το διάβασμα των παιδιών, να δεχτώ φίλους στο σπίτι. Ένιωθα ότι δεν ήμουν καλή σύζυγος, καλή μάνα, καλή φίλη».
Και συνεχίζει η κ. Ντίνα Δουβή: «Οι άνθρωποι που πάσχουμε από λύκο και ινομυαλγία, ένα σύνδρομο γενικευμένου πόνου, έχουμε ανάγκη από καλούς φίλους. Που δεν θα μας παρεξηγήσουν αν τελευταία στιγμή αναβάλουμε ένα ραντεβού, γιατί πονάμε, γιατί δεν έχουμε κοιμηθεί καλά, γιατί έχουμε τα χάλια μας... Πόσες φορές ανέβαλα ραντεβού, πόσες φορές δεν πήγα σε συγκεντρώσεις. Αλλά έρχονταν οι φίλοι και μου έκαναν συντροφιά, όταν ήμουν κλινήρης. Αναπτύξαμε ένα μαύρο χιούμορ, που ήταν λυτρωτικό για μας. Νοσηλεύτηκα πέρσι για 25 μέρες στο νοσοκομείο έπειτα από σοβαρή επιπλοκή της νόσου. Όταν βγήκα, ήμουν ένα ράκος. Έτρεμα ολόκληρη, σαν να είχα Πάρκινσον, είχα απώλεια μνήμης, δυσκολία στην ομιλία. Βάδιζα με μπαστούνι, μου έπεφταν όσα αντικείμενα έπιανα με τα χέρια μου, πονούσα, πονούσα, πονούσα και όλο νύσταζα και νύσταζα και, επιτέλους, κοιμόμουν. Ώρες ατελείωτες βυθιζόμουν σε έναν ύπνο βαθύ και θεραπευτικό. Για μήνες ολόκληρους. Ήμουν μονίμως κουρασμένη και πονούσα συνέχεια. Ώσπου η αγωγή του Ιατρείου Πόνου στο Αρεταίειο άρχισε να αποδίδει. Το γεγονός ότι οι άνθρωποι εκεί σεβάστηκαν τον πόνο μου ήταν ό,τι σημαντικότερο μού συνέβη σε όλη αυτήν την περιπέτεια».
Εντελώς τυχαία έμαθα για την ύπαρξη του Ιατρείου Πόνου στο .. Νοσοκομείο. Μία φίλη άκουσε μία εκπομπή στο ραδιόφωνο, με σκέφτηκε και έτσι κράτησε τον αριθμό του τηλεφώνου. Το σημείωσα κι εγώ. Το είχα για ένα χρόνο και στην ατζέντα μου, αλλά δεν το έπαιρνα απόφαση να τηλεφωνήσω. Ώσπου μία μέρα ξαφνικά, αποφάσισα να σχηματίσω τον αριθμό, ενώ έπινα τον καφέ μου. Μου έκλεισαν ραντεβού μία Πέμπτη... Πήγα, χτύπησα την πόρτα, με ρώτησαν το επίθετό μου, και μου είπαν ευγενικά να περιμένω, να φύγουν τα πιο βαριά περιστατικά. Ενώ περίμενα, έβλεπα όντως πολύ δύσκολες περιπτώσεις, άτομα σε τελικό στάδιο καρκίνου… σκέφτηκα ότι δεν είναι η θέση μου εδώ, ότι τελικά, μία χαρά είμαι! Μήπως γκρινιάζω; Μήπως υπερβάλλω; Μήπως, μήπως, μήπως; Σηκώθηκα και ήμουν έτοιμη να την κάνω με ελαφρά πηδηματάκια, αλλά με έπιασαν στα πράσα… «Κυρία Δουβή, δεν φαντάζομαι να φεύγετε;» Γέλασα, σαν το παιδάκι που το πιάνουν να κάνει σκανταλιά και πέρασα στο ιατρείο. Τέσσερις γυναίκες ήταν εκεί μέσα, συστήθηκαν με τα ονόματά τους. Έγινε λήψη του ιστορικού. Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος, Ινομυαλγία, Νευραλγία Τριδύμου. Πόνοι αφόρητοι. Στις αρθρώσεις, στους μύες, στο πρόσωπο. Σε κάθε κίνηση. Σε ακινησία. Πόνος, πόνος, πόνος. Συνεχής, βασανιστικός. Και κυρίως, άχρηστος πόνος. Πλην όμως, μεγάλος δάσκαλος ο πόνος. Έμαθα πολλά από αυτόν, τον σέβομαι, αλλά δεν μπορώ να τον ανεχτώ στωικά, όχι πλέον. Γιατί ξέρω ότι μπορώ να βοηθηθώ, έμαθα επίσης ότι υπάρχει βοήθεια. Ότι δεν υπάρχει λόγος να υποφέρω σιωπηλά. Έμαθα να ζητάω βοήθεια. Στις 26 Φεβρουαρίου του 2004 άλλαξε η ζωή μου. Τότε, που έγινε η μεγάλη έξαρση της ασθένειας, των συμπτωμάτων και του πόνου, αλλά όλα είχαν ξεκινήσει από το 1997. Προοδευτικά, έγιναν όλα πολύ χειρότερα, σχεδόν χωρίς να το αντιληφθώ. Τη μέρα που πήγα στο Ιατρείο Πόνου είχαμε άνοιξη του 2007… απορώ πώς άντεξα. Πώς δεν τρελάθηκα. Αν και ξέρω ότι μία λεπτή γραμμή είναι αυτή που χωρίζει τη λογική από την παράνοια.
Εξήγησα λοιπόν στις αναισθησιολόγους, ότι μάλλον δεν έπρεπε να είμαι εκεί, ότι το Ιατρείο Πόνου είναι για άλλες παθήσεις. Ότι εγώ είμαι τελικά, μία χαρά. Ότι είμαι τρελή, μάλλον. Δεν θα ξεχάσω τα λόγια της κυρίας Σ.: «κορίτσι μου, αν δεν είσαι εσύ υποψήφια για το Ιατρείο Πόνου, τότε ποιος είναι;» Συμπλήρωσα κάποια έντυπα, ένα ερωτηματολόγιο. Στη συνέχεια μου εξήγησαν τι έχω, γιατί πονάω και κυρίως, ότι δεν είμαι τρελή. Ότι πραγματικά πονάω και δεν το φαντάζομαι. Για χρόνια, υποτιμούσα τα συμπτώματα, τον πόνο, την αδιαθεσία την συνεχή. Αμφέβαλα για τον ίδιο μου τον εαυτό και τον αδίκησα. Σε εκείνη την πρώτη επαφή με το Ιατρείο Πόνου, χωρίς να με ξέρουν καν, σεβάστηκαν τον πόνο μου. Τον αντιμετώπισαν σαν κάτι υπαρκτό κι όχι σαν αποκύημα της φαντασίας μου. Δεν μου είπαν τα τετριμμένα του στυλ, «θέλεις να τραβήξεις την προσοχή του περιγύρου σου», «είσαι προεμμηνοπαυσιακή» (στα 35 μου και χωρίς ορμονικά προβλήματα), «ζηλεύεις τις έφηβες κόρες σου, που ανθίζουν, ενώ για σένα το κουβάρι φτάνει στο τέλος» (στα 35 μου και με υγιείς σχέσεις με τις έφηβες κόρες μου)… το τι σαχλαμάρες έχω ακούσει όλα αυτά τα χρόνια, δεν λέγονται… αυτά που αναφέρω είναι τα πιο χτυπητά… εν τω μεταξύ, είχα ζητήσει επαγγελματική βοήθεια από ψυχοθεραπεύτρια, γιατί ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και έτσι, αναζήτησα στήριξη και συμπαράσταση.

Αλησμόνητες επίσης θα μου μείνουν η ερώτηση αλλά και η απάντηση της κυρίας Σ.:
-«ποιος είναι ο καλύτερος πόνος;» με ρώτησε. Εγώ είπα:
-«αυτός της γέννας, γιατί δεν είναι άχρηστος πόνος, γεννάς ένα παιδί, ε, δεν κρατάει για πάντα» κάτι τέτοια. Με κοίταξε καλά καλά, και μου είπε:
ο ξένος, κορίτσι μου, ο ξένος πόνος είναι ο καλύτερος». Γιατί δεν είναι δικός σου και τον ξεχνάς αμέσως μετά που σου τον αναφέρει κάποιος. Συνεχίζεις μία χαρά τη ζωή σου. Ενώ αυτός που πονάει, τραβάει το ζόρι το μεγάλο».
Κάλεσαν την κυρία Β., ήρθε και με συνάντησε και συζητήσαμε. Έδωσε το «οκ» για να μπω σε αγωγή με τα έμπλαστρα που περιέχουν οπιοειδές*, μία «σκληρή αγωγή, αλλά απαραίτητη για ποιοτική ζωή». Μου εξήγησε τα υπέρ και τα κατά αυτού του σκευάσματος αλλά και των άλλων φαρμάκων που συνταγογράφησαν. Το αποφάσισα στη στιγμή. Δεν είχα τίποτα να χάσω, το αντίθετο. Από τότε, έχουν περάσει άλλα δύο χρόνια, διανύουμε το έτος 2009, μήνα Αύγουστο. Άλλαξε πάλι η ζωή μου. Ζω πολύ πιο καλά. Έχω καλύτερη ποιότητα ζωής. Οι πόνοι έχουν μειωθεί πάρα πολύ, με την φαρμακευτική αγωγή αλλά και με τον βελονισμό που μου γίνεται στο Ιατρείο Πόνου. Οι γιατροί που την εφαρμόζουν είναι επαγγελματίες, γνώστες και ευαίσθητοι. Το τελευταίο τόσο απαραίτητο, αλλά δυσεύρετο. Έχω βοηθηθεί πάρα πολύ. Χαμογελάω ξανά. Έχω βέβαια, κάποιες εξάρσεις και υφέσεις, είναι φυσιολογικό στα πλαίσια των παθήσεών μου. Εκτιμώ ιδιαίτερα την πολύτιμη βοήθεια του Ιατρείου Πόνου στο Αρεταίειο Νοσοκομείο. Όλοι οι γιατροί έχουν ένα χαμόγελο και απέραντη κατανόηση και υπομονή, παρά το μεγάλο φόρτο εργασίας που έχουν και παρά τα δύσκολα περιστατικά που αντιμετωπίζουν, σε αντίξοες συνθήκες. Στο εξωτερικό, τα Ιατρεία Πόνου συνεργάζονται με τους ρευματολόγους και λοιπές ειδικότητες, για βελτίωση της ποιότητας ζωής των ασθενών τους. Εδώ έχουμε δρόμο ακόμα. Ίσως οι γιατροί τα μάχονται επειδή δεν γνωρίζουν ακριβώς πώς μπορούν να συνεργαστούν. Εύχομαι σύντομα να αλλάξει κάτι, για το καλό όλων μας. Στο Ιατρείο Πόνο είχα συνεχή επαφή με τους γιατρούς, μου έδωσαν αριθμό κινητού τηλεφώνου για να επικοινωνώ ανά πάσα στιγμή μαζί τους για οποιοδήποτε πρόβλημα ή απορία. Και πάντα μου απάντησαν, ποτέ δεν με ειρωνεύτηκαν ούτε με είπαν υπερβολική. Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όλους τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ που απαρτίζουν το Ιατρείο Πόνου. Είναι άγγελοι επί της γης… Ντίνα Δουβή
Πατήστε για μεγέθυνση

Κι εγώ σχολιάζω:
*Τα οποιούχα αυτοκόλλητα δεν τα συνιστώ αν και εφόσον κάποιος έχει σκοπό να τα σταματήσει..αν δεν αντέχει χωρίς αυτά, γιατί υπάρχει στέρηση εφόσον κοπούν, ακόμα και σταδιακά, εγώ ταλαιπωρήθηκα πάρα πολύ όταν τα σταμάτησα.
 *Ο Δρ. Βασιλόπουλος είναι και ο δικός μου γιατρός, ένας εξαίρετος επιστήμονας και καταπληκτικός άνθρωπος!!!!

 

Τα άτομα με ινομυαλγία έχουν φλεγμονή του εγκεφάλου

ΝΕΑ ΕΡΕΥΝΑ  (25-9-2018)  Karolinska Institutet  Οι αιτίες της δυσκολίας στη θεραπεία του συνδρόμου πόνου ινομυαλγία είναι σε μεγάλο βαθ...